அச்சுறுத்தும் டெங்குக் காய்ச்சல்... குழந்தைகளைக் காக்க என்னவெல்லாம் செய்ய வேண்டும்? #Dengue

தமிழகத்தை அச்சுறுத்திவருகிறது டெங்குக் காய்ச்சல். இந்த வைரல் காய்ச்சலால் பாதிக்கப்படுவோர் எண்ணிக்கை நாளுக்கு நாள் உயர்ந்துவருகிறது. இறப்புச் செய்திகள் பெரும் துயரமாக வந்துகொண்டிருக்கிறது. இறந்தவர்களில் குழந்தைகளும் அடக்கம். அவர்களின் முகத்தைத் தொலைக்காட்சிகளில் பார்ப்பவர்களை, தாளமுடியாத வருத்தம் சூழ்கிறது. தங்கள் குழந்தைகளைப் பாதுகாக்கும் பயம் தோன்றுகிறது. டெங்குக் காய்ச்சலிலிருந்து நம் குழந்தைகளைக் காப்பது எப்படி? குழந்தைகள் நலம் மற்றும் குழந்தைகள் இதய நல மருத்துவர், கார்த்திக் சூர்யா சொல்கிறார்.

"குழந்தைகள், விளையாட்டின் மீதுள்ள ஆர்வத்தில் உடலைக் காத்துக்கொள்வதில் கவனமாக இருக்க மாட்டார்கள். அதனால், பெற்றோரே முழு கவனத்துடன் இருக்க வேண்டும். முதலில், டெங்குக் காய்ச்சல் எவ்வாறு வருகிறது எனப் பார்ப்போம்.
டெங்குக் காய்ச்சல்: 
சுத்தமான நீரில் உருவாகும் ஏ.டி.எஸ் கொசு மூலமே டெங்குக் காய்ச்சல் உருவாகிறது. வீடு மற்றும் அருகில் உள்ள வாளி, கொட்டாங்குச்சி, பாலித்தீன் பை போன்றவற்றில் தேங்கியிருக்கும் நீரிலிருந்துதான் இந்தக் கொசு உருவாகிறது. இந்த ஏ.டி.எஸ் கொசு, பகலில்தான் கடிக்கும்.
டெங்குக் காய்ச்சலின் அறிகுறி: 
சளி, இருமல் இருக்கும். இரண்டு, மூன்று நாள்களுக்குக் காய்ச்சல் அடித்துக்கொண்டிருக்கும். உடல் மிகவும் சோர்வாக இருக்கும். தலைவலி, உடல் வலி, உடல் அசதி அதிக அளவில் இருக்கும். கைக்குழந்தை என்றால், தொடர்ந்து அழுதுகொண்டேயிருக்கும். இவை அனைத்துமே சாதாரண காய்ச்சலுக்கும் பொருந்தும். சுமார் 95 சதவிகிதத்தினருக்கு டெங்குக் காய்ச்சல், சாதாரண காய்ச்சல் நிவாரணி மூலமே குணமாகிவிடும். அவர்கள் மருத்துவமனைக்குச் சென்று சிகிச்சை எடுத்துக்கொண்டால் போதும். மீதமிருக்கும் 5 சதவிகிதத்தினருக்கு டெங்குக் காய்ச்சலின் வீரியம் அதிகமாகும்போது, உடம்பில் சிவப்பு நிறத்தில் ரேஷ் தோன்றும். அவர்கள் மருத்துவமனையில் தங்கியிருந்து சிகிச்சை எடுத்துக்கொள்ள வேண்டும்.
டெங்குவின் பாதிப்புகள்: 
டெங்குக் காய்ச்சலால் நமது உடலில் உள்ள 'பிளேட் லெட்' என்று சொல்லப்படும் ரத்தக் கணங்கள் குறையும். ரத்தக் குழாய்களில் உள்ள நீர்ச்சத்து வெளியேறி, உடல் ஊதிய நிலையில் காணப்படும். இவை எல்லாம் மேலே குறிப்பிட்ட 5 சதவிகிதத்தினருக்குத்தான். அவர்கள் மருத்துவமனையில் தங்கி சிகிச்சை எடுத்துக்கொண்டால், 48 முதல் 72 மணி நேரத்தில் குணமடைய வாய்ப்பு உள்ளது. காய்ச்சலின் தீவிரம் அதிகமாக இருக்கும்பட்சத்தில், கூடுதலான சிகிச்சை தேவைப்படும்.

குழந்தைகளின் பாதுகாப்புக்கு... 
கொசுக் கடியிலிருந்து குழந்தைகளைக் காப்பதற்கான முயற்சிகளை எடுக்க வேண்டும். கால்கள், கைகள் ஆகியவற்றை முழுமையாக மறைக்கும் ஆடைகளை அணிவிக்க வேண்டும்.
குழந்தைகள் விளையாட வீட்டைவிட்டு வெளியே செல்லும்போது, கொசுக் கடிக்காமல் இருக்க, திரவங்களைப் பூசி அனுப்பவும் (திரவங்கள் உயர்தரமானதாக இருக்க வேண்டும்)
தேங்கிய நீரின் அருகே செல்வதைத் தவிர்க்க வைக்கவும்.
அதிக அளவில் நீர் குடிக்கச் செய்யவும். (எப்போதும் வெந்நீரை மட்டுமே குடிக்கச் செய்யவும்)
இவை தவிர, வீட்டைத் தூய்மையாக வைத்திருக்க வேண்டும். நீர் தேங்கும் விதத்தில் பொருள்களை வைக்காதீர்கள்.
காய்ச்சல் அறிகுறிகள் தென்பட்ட குழந்தைகளுக்கு... 

குழந்தைகளின் நீர்ச்சத்தை அதிகரிக்கும் விதத்தில், உணவுகளைக் கொடுக்க வேண்டும். இளநீர் குடிக்கச் செய்யலாம். கடைகளில் விற்கப்படும் ஓ.ஆர்.எஸ் கரைசலைக் கொடுக்கலாம். வீட்டில் தயாரித்த தயிர் மற்றும் மோரில் உப்பு சேர்த்து கொடுக்கலாம். வெந்நீர் குடிப்பதைவிடவும் இவை நல்லது. குளிர்ச்சியான உணவு வகைகளைத் தவிர்க்கவும். தாய்ப்பால் குடிக்கும் குழந்தைகளுக்குத் தாய்ப்பால் கொடுப்பதைக் குறைக்கக்கூடாது.


கவனம்: 
குழந்தைகள் ஒருநாளில் வழக்கமாக 5 அல்லது 6 முறை சிறுநீர் கழிப்பார்கள். அது தொடர வேண்டும். சிறுநீர் நிறத்தைக் கவனித்து மருத்துவரிடம் கூற வேண்டும்.
பள்ளிக்குச் செல்லும் குழந்தைகளுக்கு: 
டெங்குக் காய்ச்சல் ஒரு தொற்றுநோய் அல்ல என்பதைப் புரிந்துகொள்ளுங்கள். டெங்குவால் பாதிக்கப்பட்டவர்களின் கர்ச்சீப், ஆடைகள் தங்கள் மீது படுவதால் டெங்கு பரவாது. (ஆனால், டெங்குக் காய்ச்சல் உள்ளவரைக் கடித்த கொசு, மற்றவரைக் கடிக்கும்போது பரவும்.)

குழந்தைகளுக்கு இரண்டு நாள்கள் தொடர் காய்ச்சல் இருக்கும்பட்சத்தில் பள்ளிக்கு அனுப்பாமல், உடனடியாக சிகிச்சை அளித்து ஓய்வில் வைத்திருப்பது நல்லது.
வி.எஸ்.சரவணன்

புரிந்துகொள்ளுங்கள் குழந்தைகள் சைக்காலஜி

புரிந்துகொள்ளுங்கள் குழந்தைகள் சைக்காலஜி

சிலர் குழந்தைகளை வளர்க்கும் விதத்தைப் பார்த்தால், சர்க்கஸ் தான் நினைவிற்கு வருகிறது. மிருகங்களை அடித்து, துன்புறுத்தி, பார்வையாளர்களை மகிழ்விக்கும் ரிங் மாஸ்டரைப் போல குழந்தைகளை அடித்து, திருத்தி வசப்படுத்துவது யாரை மகிழ்விக்க.. குழந்தையை நல்லா வளர்த்திருக்கிறாங்க என்று பிறரிடம் பாராட்டு பெறுவதற்காகவா? ஏன் அடிக்கிறீர்கள் என்று கேட்டால் படிக்காத குழந்தைகளை அடித்து வளர்த்தால்தானே ஒழுங்குக்கு வருவார்கள்? என்று கூறுவார்கள்.

குழந்தைகளை கையாள்வது எப்படி..

பொதுவாக குழந்தைகள் எல்லாவற்றையும் பரிசோதித்துப் பார்க்க விரும்புவார்கள். அனுபவத்தில் முதிர்ந்தவர்கள் தான் எது சரி எது தவறு என்று சொல்லிக் கொடுக்க வேண்டும். சேட்டை என்றால் என்ன? நாம் சந்தோஷமாக இருக்கும் போது குழந்தை நமது மூக்கில் விரலை வைத்து ஆட்டினால் கூட சிரித்து மகிழ்கிறோம். நாம் வேறு மனநிலையில் இருக்கும்போது குழந்தை சாதாரணமாக மண்ணைத் தொட்டால் கூட குழந்தையை அடித்து கண்படி திட்டுவார்கள். சேட்டை என்பது குழந்தையை மையப்படுத்தி அல்ல. நம்மை மையப்படுத்தி இருக்கிறது. முதலில் அதை உணர்வோம்.

அடுத்து குழந்தை தன்னையோ, மற்றவர்களையோ பாதிக்காமல் விளையாட அனுமதிக்க வேண்டும். சேட்டை செய்தபிறகு அடிக்காமல் முன்பே விதிகளைச் சொல்லிவிட வேண்டும். விதிகளை குழந்தை மீறும்போது நிச்சயமாக கண்டிக்க வேண்டும்.

அடிக்காமல் வளர்ப்பது எப்படி?

குழந்தைகளை அடித்து சரிபடுத்த அவர்கள் மத்தளமல்ல. கண்டிப்பு என்பது, இந்தச் செயல் எனக்குப் பிடிக்கவில்லை என்பதை உணர்த்துவது. சில குழந்தைகள் நான் உன்கூட பேசமாட்டேன் என்று சொன்னாலே தங்களது தவறுகளை திருத்திக் கொள்ளும். இப்படி ஒவ்வொரு குழந்தைக்கும் ஒவ்வொரு விதமான உளவியல் (சைக்காலஜி) உண்டு. முதலில் பெற்றோர்கள் அவரவர் குழந்தைகளைப் பற்றி நன்கு புரிந்துகொள்ள வேண்டும். பொறுமை யின்மையின் காரணமாக, வேலைப்பளுவின் காரணமாக, நேரமின்மையின் காரணமாக, இப்படி ஒவ்வொரு பிரச்சனையின் ஊடே குழந்தைகள் பரிதவிக்கின்றன. அடிப்பதும், மனரீதியாக வன்முறைப்படுத்தும் விதமும் கண்டிப்பாக குழந்தை உரிமை மீறல் என்கிறது ஐக்கிய நாடுகள் சபை.

குழந்தை உரிமை மீறல்

மனிதனாகப் பிறந்த ஒவ்வொருவருக்கும் உரிமை உண்டு. இன்றைய குழந்தை நாளைய மனிதனல்லவா? இப்படித்தான் நிறைய நபர்களுக்குச் சந்தேகம் உள்ளது. உதாரணமாக

8 மாதக் குழந்தையை அதன் தாய் இடுப்பில் வைத்து சோறு ஊட்டும்போது அந்தக் குழந்தை தனக்குத் தெரிந்த மழலையில் வேண்டாம் என்று சொன்னாலும் அந்தத் தாய் எப்படியாவது இன்னும் இரு கவளத்தை அந்தக் குழந்தைக்குத் திணித்துவிடுவார். அப்போதுதான் அந்தத் தாய்க்கு மனநிறைவு, மகிழ்ச்சி. தன் குழந்தைக்கு வயிறு நிறைய சோறு ஊட்டி விட்டதாக திருப்தி. ஆனால் அந்தக் குழந்தைக்கு வயிறு ஒத்துக்கொள்ளாமல் தான் சாப்பிட்டதை சிறிது நேரத்திலேயே வாந்தி எடுத்துவிடும் சூழலில், பார் பிடிவாதத்தை, அது அப்பனைப் போலவே இருக்கு என்று தன் கணவனையும் சேர்த்துத் திட்டி தன் குழந்தைக்கும் இரண்டு அடி வைப்பார் தாய்.

இந்த நிகழ்ச்சி எதைக் காட்டுகிறது. ஒரு தாய் தன் அளவுக்கு மீறிய அன்பினால் செய்யக்கூடிய வன்முறையைக் காட்டுகிறது. வாந்தி எடுத்தால் தன் குழந்தை எங்கே இளைத்துவிடப்போகிறதோ என்ற அதீத பயத்தினால், அக்கறையினால் அந்தக் குழந்தைக்கு இலவசமாக இரண்டு அடியும் கொடுக்கிறார். ஏற்கனவே வாந்தி பண்ணியதால் மூக்கிலும் வாயிலும் ஏற்படும் எரிச்சலோடு, சேர்ந்து அடியும் வாங்கியதால், அந்தக் குழந்தை மேலும் மேலும் வன்முறைக்குள்ளாகிறது. இந்த செயல் அன்பினால் ஏற்பட்ட வன்முறை.

இதெல்லாம் வன்முறையா நாங்கள் என்ன நினைக்கின்றோம் என்றால், குழந்தையை ஒழுங்காகவும், நல்ல பிள்ளையாகவும் வளர்ப்பதற்கு அடித்து வளர்க்கிறோம் என்று நினைப்பார்கள்.

இதைப் பார்க்கும்போது, கலில் கிப்ரான் என்ற கவிஞர் சொன்னதுதான் நினைவிற்கு வருகிறது. குழந்தைகள் உங்களின் உடமைப் பொருள் அல்ல. அவர்கள் உங்களிடமிருந்து வந்திருக்கலாம். ஆனால், உங்கள் தயாரிப்புகள் அல்ல. அவர்கள் இயற்கையின் வெளிப்பாடு. உங்கள் எதிர் பார்ப்புகளை, விருப்பங்களை, எண்ணங்களை, அவர்கள் மீது திணிக்காதீர்கள். அவர்கள் எதிர்கால உலகிற்கு நம் இறந்தகால சடங்குகளை திணிப்பது தவறு. நீங்கள் வேண்டுமானால் குழந்தைகளைப் போல இருங்கள். ஆனால் உங்களைப் போல அவர்கள் இருக்க வேண்டும் என்று எதிர் பார்க்காதீர்கள். ஏனென்றால், ஆறுகள் பின்னோக்கிப் பாய்வதில்லை என்ற வரிகளுக் கேற்ப, குழந்தைகளை நாம் உருவாக்கின போதும், அவர்கள் நமது அடிமைகள் அல்ல. நம் குழந்தையே ஆனாலும், நாம் அவர்களை வன்முறைக்குள்ளாகக் கூடாது.

அடிக்கிற கைதான் அணைக்கும் என்னும் பழமொழி எல்லாம் உதவவே உதவாது. அணைக்கும் என்பதற்காக அடிக்க வேண்டுமா? பேசிப் புரியவைத்து அந்தக் குழந்தையை நல்ல குழந்தையாக வளர்க்கலாம். நட்பாகப் பழகுவதன் மூலம் நல்லொழுக்கங்களைக் கற்றுக்கொள்ளச் செய்தால், வளர்ந்த பிறகு நம்மை அணைப்பான்.

இல்லாவிட்டால், அவனும் அடிக்கிற கை அணைக்கும் என்று நம்மை அடிப்பான். நாம் என்ன சொல்லிக் கொடுக்கிறோமே அதைத்தானே குழந்தைகள் செய்வார்கள்.

ஒவ்வொரு காரியத்தையும் பார்த்துப் பார்த்துத் தான் செய்ய வேண்டும். நிலத்தில் விதையை தூவி விட்டால் மட்டும் போதாது. தினசரி நம் கண்காணிப்பு தேவைப்படுகிறதல்லவா.

குழந்தைகள் விதைகளைவிட முக்கியமானவர்கள். நல்ல பலன்தரும் விதைகளாக, விருட்சங்களாக, வளர குழந்தையைப் பார்த்துப் பார்த்துத்தான் வளர்க்க வேண்டும். பக்குவமாய் சொல்லிக்கொடுத்து பேசி வளர்க்க வேண்டும்.

உதாரணமாக ஒரு சிறுமியை அவள் தாய், நீ எதற்குத்தான் லாயக்கு.. நீ பொறந்ததே வேஸ்ட் என்று திட்டிக்கொண்டே இருந்தால், அந்தக் குழந்தைக்கு அந்த வார்த்தைகள் மனதுக் குள்ளேயே தங்கிவிடும். சிறுமிக்கும் தான் எதற்கும் லாயக்கில்லாதவள் என்ற நினைவால் தன்னைப் பற்றிய தாழ்வு மனப்பான்மை ஏற்பட்டு உண்மையிலேயே அவளால் எந்த ஒரு காரியத்தையும் செய்ய லாயக்கில்லாதவளாகிவிடக் கூடும்.

பிறகு, அந்தப் பெண்ணின் தாழ்வு மனப் பான்மையை சரிசெய்வதே பெரும் பாடாகி விடும்.

எனவே, மனதளவில் பாதிப்பிற்குள்ளாக்கும் இம்மாதிரியான சொற்களை பெற்றோர்கள் பேசுவது குற்றமாகவே கருத வேண்டும் என்கிறது ஐக்கிய நாடுகள் சபை. இப்படிப் பாதிக்கப்பட்ட குழந்தைகள் சமூகத்திற்கும் குடும்பத்திற்கும் பெரும் பாதிப்பை ஏற்படுத்துவார்கள்.

கண்டிப்பது என்பது வேறு, தண்டிப்பது என்பது வேறு.

கண்டிப்பது என்பது ஒரு செயலைச் செய்யும்போது நல்லது எது கெட்டது எது என்பதைப் புரிய வைப்பது.

தண்டிப்பது என்பது, குழந்தைகளுக்கு முன்பே புரிய வைக்காமல், அவர்கள் புரியாமல் தவறு செய்யும் பட்சத்தில் அவர்களை அடித்து துன்புறுத்தி வன்முறைக்குள்ளாக்குவது.

ஒரு குழந்தை ஒரு செயலை ஆர்வமாகச் செய்கிறது என்றால், அது நல்ல விஷயமாக இருந்தால் அதனை ஊக்கப்படுத்தி அந்த செயலை சரியாகச் செய்ய வழிகாட்டவேண்டும். மாறாக அதன் தலையில் தட்டி அதிகப் பிரசங்கி என்று மூலையில் உட்கார வைத்துவிடக்கூடாது.

குழந்தைகள் தவறு செய்தால், அன்பான கண்டிப்புடன் எளிய முறையில் குழந்தைகளுக்கு புரிய வைப்பதுதான் நல்லது. தண்டிப்பது குழந்தையை மன அழுத்தத்திற்கு ஆளாக்கி, பிற்காலத்தில் தவறான பாதைக்கு இழுத்துச் சென்றுவிடும்.

பெற்றோர்கள் குழந்தைகளை தண்டிப்பதால், அவர்கள் ஒருவித எதிர்மறையான எண்ணங்களை குடும்ப உறுப்பினர் மீது ஏற்படுத்திக்கொண்டு, மறைமுகமான தீய பழக்கங்களுக்கு ஆட்கொண்டு விடுவார்கள். அன்போடும் ஆதரவோடும் புரியவைத்தால், எதிர்காலத்தில் குழந்தைகள் நல்ல மனிதர்களாக வலம் வருவார்கள்.

Read more: http://www.penmai.com/forums/parenting/106373-tips-understand-your-childs-psychology-better.html#ixzz596KEnPJj

வெளிநாடுகளில் இப்படித்தான் குழந்தைகளை வளர்க்கின்றனர்!

அமெரிக்காவில் குழந்தை அழுதால் கூட கண்டுகொள்ளமாட்டார்கள்

அமெரிக்கர்கள் தங்கள் குழந்தைகள் மத அறநெறிப்படி வாழ வேண்டும் என்று நினைக்கிறார்கள். அதே நேரத்தில் தங்கள் குழந்தைகள் சுதந்திரமாகவும், சுயச்சார்பு உள்ளவர்களாகவும் இருக்க வேண்டும் என நினைப்பார்கள். குழந்தைகள் அழுதால் கூட பல நேரங்களில் கண்டுகொள்ள மாட்டார்கள். 'குழந்தைகள் அழுவதன் மூலம் தங்களைத்தாங்களே ஆசுவாசப்படுத்திக்கொள்ள வேண்டும்' என்று அமெரிக்கர்கள் நினைப்பார்கள். பெரும்பாலான பெற்றோர், தங்கள் குழந்தைகளுடன் நாளொன்றுக்கு இரண்டு மணி நேரத்துக்கு குறைவாகவே செலவழிப்பார்கள். 

பாரம்பர்ய முறையில் வளர்ப்பது தென் ஆப்ரிக்கா ஸ்டைல்!
பாரம்பர்ய முறையில் குழந்தைகளை வளர்ப்பது தென் ஆப்ரிக்கர்களின் ஸ்டைல். இங்கேயும் தாத்தா-பாட்டிகளே குழந்தைகளை கவனித்துக்கொள்கின்றனர். இவர்களைத் தவிர தாய்தான் குழந்தைகளை அதிகம் கவனித்துக்கொள்கிறார். தென் ஆப்ரிக்காவில் குழந்தைகளை கவனித்துக்கொள்வதில், தந்தையின் பங்கு மிகவும் குறைவுதான்.

சுதந்திரமாக வளர்க்கும் ஃபிரான்ஸ் மக்கள்!
ஃபிரான்ஸ் நாட்டில், குழந்தைகள் சுதந்திரமாக இருக்க வேண்டும் என்று பெற்றோர் நினைப்பார்கள். பூங்காவில் விளையாடும் போது கூட அவர்கள் பின்னால் நின்று கொண்டிருப்பது, அவர்களோடு விளையாடுவது போன்றெல்லாம் செய்யமாட்டார்கள். அதேபோல குழந்தைகள் செய்வதை விமர்சனம் செய்வது போன்ற செயல்களிலும் ஈடுபடமாட்டார்கள். பட்டும் படாமலும்தான் குழந்தைகள் மீது பாசம் வைப்பார்கள்.

சீனாவில் தாத்தா-பாட்டி செல்லங்களாக வளரும் குழந்தைகள்
சீனாவில் குழந்தை வளர்ப்பு கலாசாரத்தில், தாத்தா-பாட்டிகளின் பங்கு பெரும் அளவுக்கு இருக்கிறது. தங்கள் பேரக்குழந்தைகள் வளர்ப்பில் அவர்கள் மிகுந்த அக்கறை காட்டுகின்றனர். குழந்தைகளை பார்த்துக்கொள்வதற்கு ஆயாக்களை அமர்த்துவது என்பது சீனாவில் அரிதினும் ஒன்றாக இருக்கிறது. ஒரு குழந்தையை பெற்றோர்களும் அக்கறை எடுத்து கவனித்துக்கொள்கின்றனர்.

தந்தையும் குழந்தைகளை கவனிக்கிறார்
ஆஸ்திரேலியாவில் குடும்பத்தின் மதிப்புகளை மிகவும் மதிக்கின்றனர். ஆஸ்திரேலியர்களின் குழந்தை வளர்ப்பில் ஆண்களுக்கு முக்கியப் பங்கு உண்டு. தாயைப் போலவே தந்தையும் குழந்தையை கவனித்துக்கொள்வார். குழந்தைகளுக்கு சேமிப்பு போன்ற நிதி சார்ந்த விஷயங்களையும் ஆஸ்திரேலியர்கள் கற்றுக்கொடுகின்றனர். பெற்றோர்கள் தங்கள் குழந்தைகளுக்கு உத்தரவிடுவது இல்லை. குழந்தைகளின் யோசனைகளைக் காதுகொடுத்துக் கேட்பார்கள்.

https://www.vikatan.com/news/miscellaneous/64993-how-do-foreigners-raise-their-children.html?artfrm=related_article

பள்ளி செல்லும் குழந்தைகளின் பெற்றோருக்கு பெரிய காதுகள் வேண்டும்! செல்லமே செல்லம் #GoodParenting

அன்புள்ள தோழன் யுவராஜிற்கு,
நலம். வீட்டில் அர்ச்சனா மற்றும் குழந்தை மோகித் எப்படி இருக்கிறார்கள்?!

மோகித் பள்ளி செல்லத் துவங்கியதில் இருந்து நிறைய மாறுதல்கள் நிகழ்வதாக சுனிதா சொல்லக்கேட்டேன். அது இயல்பானது தான். மூன்று வருடங்கள் தாய்-தந்தையின் அரவணைப்பிலேயே இருந்துவிட்டு, புதிய உலகுக்கு செல்லும்போது ஏற்படும் மாறுதல்கள்தான் அவை. இது ஒருவகையில் குழந்தை வளர்ப்புக்கு தயார்படுத்தும் குறியீடு. மாறுதல்களை ஏற்றுக்கொள்ளப் பழக்கும் முதல்படி.
நீங்கள் கற்பனையிலும் யோசித்துப் பார்க்க முடியாதபடி குழந்தைகள் புதிய சூழலை உள்வாங்கிக்கொள்வார்கள். அதனை அவர்கள் எப்படி தகவமைத்துக் கொண்டிருக்கின்றார்கள் என்பதை, அவர்கள் மொழி மூலமே நாம் அறியமுடியும். அதற்கு நாம் செய்ய வேண்டியது எல்லாம்... கொஞ்சம் காதுகளைப் பெரியதாக வளர்த்துக்கொள்வதே.
குழந்தைகள் ரகசியங்களையும் பயங்களையும் தங்களுக்குள்ளே வைத்திருக்கத் தெரியாதவர்கள்.  தொடர்ச்சியான உரையாடல்கள் மூலம் அவர்கள் அதனை நம்மிடம் சேர்த்துவிடுவார்கள். நாம் கேட்கும் கேள்விகளுக்கு அவர்கள் பதில் சொல்வார்கள். அதில் பல சமயம் உண்மை மறைக்கப்படலாம். ஓர்  உரையாடல் மட்டுமே அவர்கள் உள்ளக்கிடக்கினை வெளிக்கொணறும்.
பள்ளிக்குச் செல்லும் குழந்தைகள், தங்கள் வகுப்பில் பார்க்கும் உலகினை தாங்களாகவே விவரிப்பார்கள். அவர்களின் நண்பர்கள், வகுப்பில் நடைபெறும் உரையாடல்கள், சீண்டல்கள், ஆசிரியரின் 'all of you keep quiet' கட்டளைகள், அவர்கள் கழிவறைக்குச் அழைத்துச் செல்லப்படும் முறை, பள்ளியில் இருக்கும் உதவியாளர்கள், ஆசிரியர்களின் ஆடை, மதிய உணவு, யார் என்ன நிறத்தில் பென்சில் பாக்ஸ் வைத்திருக்கின்றார்கள், யாருடைய அப்பா என்ன செய்கின்றார்கள், யார் அவர்களை பள்ளியில் விடுவது... என அவர்களாகவே எல்லாவற்றையும் சொல்வார்கள். அதையெல்லாம் கேட்க, நாம் காது கொடுக்க வேண்டும். ஆம்... காதுகள் வழியே அவர்களின் உலகினை நாம் தரிசிக்கலாம்.
உன் மூன்று வயது மோகித்தின் மழலை சொல்வளம் எவ்வளவு இருக்கும்? எத்தனை தமிழ் வார்த்தைகள் அவனுக்குத் தெரியும்? நீ கணிப்பதைவிட, நாம் நினைத்தும் பார்க்காத அளவுக்கு அவன் உள்வாங்கி இருப்பான். நாம் தினசரி பேசும் வார்த்தைகளை குழந்தைகள்  கேட்டுக்கொண்டே இருக்கின்றார்கள். சரியான சந்தர்ப்பத்தில் அதனை அவர்கள் பயன்படுத்தி ஆச்சர்யப்படுத்துவார்கள். அவர்கள் பெரிய காதுகளை பிறந்தது முதலே வளர்க்கத்துவங்கி விட்டார்கள். நாம்தான் காதால் கேட்பதை, வயது ஏற ஏற குறைத்துக்கொண்டு விட்டோம்.
என் மகள் குழலியின் வகுப்பறைக்குச் செல்லும் சௌகர்யம் எனக்கு இருந்தது. தினசரி பள்ளியில் அவளுடைய வகுப்பறையில் விடுவது வழக்கம். அப்படி ஒரு நாள் பள்ளிக்குச் செல்லும்போது குழந்தைகள் ஏக குஷியில் இருந்தார்கள்.
'இவதான் ஹரிணி அங்கிள்!'
'அஷிதாலட்சுமிக்கு ஜுரம் அங்கிள்... வரல...'
'நேத்து டெய்லியும் நானு லீவு!'
'இன்னைக்கு நைட்டு நான் ஊருக்குப் போறேன். நேத்தும் போனேன்!'
'குர்ஷாத் இங்கதான் உக்காருவான்!'
'நேத்து சாயந்திரம் நான் கோயிலுக்குப் போனேன்!'
'இவ இவங்க சித்திகூட வண்டியில வந்தா..!'
ஓயாமல் அவர்கள் பேசத் துடிக்கின்றார்கள். அவர்களின் உலகினை உள்வாங்க பெற்றோராகிய நாம்தான் தயாராக இல்லை. எல்லா குழந்தைகளும் நம்மிடம் எதிர்பார்ப்பது நிச்சயம் சற்றே பெரிய காதுகளைத்தான். குழந்தைகள் பேசத்துவங்கியதும் நாம் மெல்ல மெல்ல நம் காதுகளை வளர்க்கத்துவங்க வேண்டும்.
அன்புடன்
விழியன்

(https://www.vikatan.com/news/womens/73983-parenting-guidelines--why-is-it-important-to-listen-to-your-child.html) 

தொலைந்துபோன கொசுவின் கண்ணாடி" குழந்தைகளுக்கான இரவு நேரக் கதை #BedTimeStory

குழந்தைகளுக்குப் புதிய உலகத்தைப் பரிசாக அளிப்பவை கதைகளே. ஆனால், தற்போது பல வீடுகளில் கதைகள் சொல்வதே இல்லை. கதை சொல்ல விரும்பும் பெற்றோர்களுக்கு உதவும் விதமாக சூப்பரான கதை இதோ!

“இம்மா, இங்க கவனி, நான் பலகையில் எழுதுறதைக் கவனிக்காம என்ன செய்ற?” என்றார் ஆசிரியர் கொசு. பக்கத்திலிருந்த 'இட்டி' கொசுவிடம் நடந்ததைச் சொன்னது இம்மா கொசு. அன்றைய பாடம் “எப்படி மனிதர்கள் அடிக்க வரும்போது தப்பிப்பது?” என்பதே. இவர்களுக்கு, பள்ளிக்கூட வகுப்புகளே மொத்தம் ஏழு நாள்கள்தான். முதல் நாள் எப்படிச் சாப்பாடு தேடுவது, அடுத்த நாள் பாடம் எப்படி மனிதர்களின் ரத்தத்தைச் சுவைப்பது, எந்த இடத்தில் மறைந்துகொள்வது, கொசுமருந்து போடப்பட்டதும் எப்படி அங்கிருந்து தப்பிப்பது, எப்படி நீண்டநாள் ஆரோக்யத்துடன் வாழ்வது என்று தினம் ஒரு பாடம். முன்னர் எல்லாம் ஐந்து நாள்தான் இருந்தது, இப்போதுதான் ஏழு நாள் பாடமாக மாறிவிட்டது. வாழ்க்கையில் மொத்தமே ஏழு நாள்கள்தான் பள்ளி. ஆனால், அதற்கே கொசுக்கள் மூக்கால் அழும்.
நம்ம இம்மாவின் பிரச்னைக்கு வருவோம். இம்மா தன்னுடைய மூக்குக்கண்ணாடியைத் தொலைத்துவிட்டது. கண்ணாடி இல்லாததால் பலகையில் எழுதியிருப்பது சரியாகத் தெரியவில்லை. இவர்கள் இருவரும் பேசிக்கொண்டிருந்ததால் வகுப்பைவிட்டு வெளியே அனுப்பிவிட்டார் ஆசிரியர். இம்மா கொசு கொஞ்சம் பயந்துவிட்டது. அப்பா எப்படியும் திட்டப்போகிறார். இம்மாவும் இட்டுவும் எல்லா இடத்திலும் இம்மாவின் கண்ணாடியைத் தேடினார்கள். ஓவென அழ ஆரம்பித்தது இம்மா. “பொறுமையா இரு, எனக்கு ஒரு துப்பறிவாளன் கொசு தெரியும் அவர் நிச்சயம் உன் கண்ணாடியைக் கண்டுபிடிச்சு கொடுத்திடுவார்”. உடனே இருவரும் அந்தத் துப்பறிவாளனைத் தேடிச்சென்றனர்.
இருட்டு அறையின் பின்புறம் சிலந்திகள் நிரம்பி இருந்த இடத்தில் துப்பறிவாளன் இருந்தார். அந்த இடமே விநோதமாக இருந்தது. “வாங்க கொசுக்களே, உங்களுக்கு என்ன உதவி வேண்டும்?” என்று முக மலர்ச்சியுடன் கேட்டது துப்பறிவாளன் கொசு. தன் மூக்குக்கண்ணாடியைக் காணவில்லை என்ற விஷயத்தைத் தெரிவித்தது இம்மா. சில கேள்விகளைக் கேட்டது. ”என் பின்னாடி வாங்க” என்று இருவரையும் அழைத்துக்கொண்டு அங்கிருந்து கிளம்பியது துப்பறிவாளன்.

வழக்கமாக, கொசுக்கள் நேராகப் போகும் ஆனால் துப்பறிவாளன் கொசு திடீரென வலது புறமும் திடீரென இடதுபுறம் திரும்பித் திரும்பிச் சென்றது. பின்னாடி வந்த இரண்டு கொசுக்களும் கொஞ்சம் குழம்பிப்போயின. வேகமாகப் போய்க்கொண்டிருந்த துப்பறிவாளன் கொசு கொஞ்சம் வேகத்தைக் குறைத்தது. எதிரே ஆசிரியர் கொசு அமர்ந்துகொண்டிருந்தது “வணக்கம் ஆசிரியரே, நலமா?” என்று நலம் விசாரித்துவிட்டு மீண்டும் வேகம் பிடித்தது. இம்மாவின் வீட்டின் பக்கம் போகும் என எதிர்பார்த்தார்கள், ஆனால், துப்பறிவாளன் கொசு அவர்கள் பள்ளி வகுப்பு நடந்த பகுதிக்குச் சென்றது. அங்கும் இங்கும் தேடியது. இம்மாவும் இட்டுவும் அமைதியாகப் பார்த்தன. அட நாம தான் இங்க தேடிட்டோமே. அப்புறம் எப்படி துப்பறிவாளன் கொசு இங்கே கண்டுபிடிக்கும் என உள்ளுக்குள் சிரித்தன.
சரியாகப் பத்தாவது நிமிடத்தில் “இம்மா, அதோ அந்த பெஞ்சுக்குக்குக் கீழே உன் கண்ணாடி இருக்கும் பார். நீ வகுப்பில் அமர்ந்து இருந்த போது கண்ணாடியை கழற்றி வைத்திருக்கின்றாய், மின்விசிறியை யாரோ போட்டபோது கண்ணாடி பறந்து போயிருக்கு, அதை நீ கவனிக்கவில்லை” என்றது துப்பறிவாளன் கொசு. அட ஆமாம் சரியாக அங்கேதான் கண்ணாடி இருந்தது. இம்மா மகிழ்ந்தது.
“துப்பறிவாளன் கொசுவே, உங்களிடம் நான் ஒரு விஷயம் கேட்கவா?”
"கேளேன்”
“உங்களுக்கு நிறைய வயதாகிவிட்டது. ஆனாலும் எப்படிக் கண்ணாடி போடாம இருக்கீங்க? எப்படிக் கூர்மையா யோசிக்கிறீங்க?”
“அதுவா? நான் பச்சையா இருக்கும் எல்லாக் காய்கறிகளையும் விடாமல் சுவைத்துவிடுவேன், அதேபோல கேரட்டையும் விடுவதில்லை. மாலை வேளையில் டிவி பார்ப்பதை அறவே தவிர்த்துவிடுவேன். இன்னும் எவ்வளவு நாள் கடந்தாலும் என் கண் சிறப்பா தெரியும். மூளையும் வேலை செய்யும்..”
இதைச்சொல்லிக்கொண்டு இருக்கும்போதே ஏதோ பொருள் அவர்கள் மூவரை நோக்கி வந்தது. “என் பின்னாடி வாங்க” எனக் கத்தியது துப்பறிவாளன் கொசு. அதன்படியே இம்மாவும் இட்டுவும் பின்னால் சென்றார்கள். மூவரும் பாதுகாப்பான இருட்டு அறையை அடைந்தார்கள்.
“அப்பாடி!”
“உங்க பள்ளியில சொல்லி கொசு ‘பேட்’ட்டிடம் இருந்து தப்பிப்பது எப்படின்னு பாடம் வைக்கச் சொல்லுங்க இட்டு, இம்மா.. அதைப்பற்றி நானே ஒரு புத்தகம் எழுதி இருக்கேன். நல்ல விளக்கப்படமும் அந்தப் புத்தகத்தில் இருக்கு”
“இன்னொரு நாள் பள்ளியா…” என வாயைப் பிளந்தது இட்டு. ஹேவென மற்ற இருவரும் அதனைப் பார்த்து சிரித்து மகிழ்ந்தனர்.

விழியன்: சிறுவர்களுக்கான கதைகளை எழுதி வருபவர். இவர் எழுதிய மாகடிகாரம் எனும் சிறுவர் நூல் விகடன் விருது பெற்றது. குழந்தை வளர்ப்புத் தொடர்பாகவும் பல கட்டுரைகள் எழுதியுள்ளார்.

பிள்ளைகளுக்கு என்ன சொத்து சேர்க்கிறீர்கள்? (The real Asset for our Children)

வெளிநாட்டுப் பயணங்களின் போது, இந்தியா மற்றும் இந்தியர்களை பற்றி இளக்காரமாய், கேலி பேசுவோரிடம் விட்டுக் கொடுக்காமல் பேசுவது உண்டு.

நம் ஊரின் அசுத்தம் பற்றி பேசினால், 'எங்கள் அக வாழ்க்கையின் துாய்மைக்கு முன், உங்கள் நாடு எம்மாத்திரம்...' என்பேன்.

'போக்குவரத்து விதிமுறைகளில் ஒழுங்கு கடைப்பிடிக்கப்படுவதில்லை...' என்கிற குற்றச் சாட்டை முன் வைக்கும் போது, 'தனிப்பட்ட வாழ்வில், எங்கள் மக்கள் பின்பற்றும் ஒழுங்கு முறைகள், உங்கள் நாட்டில் உண்டா?' என்று கேட்பேன்.

'உங்களுக்கு நாட்டைப் பற்றிய அக்கறை இல்லை; எல்லாம் சுயநலப் போக்கு...' என்று கூறும் போது, 'எங்களவர்கள் தங்கள் பிள்ளைகளுக்காகவும், தலைமுறைக்காகவும் வாழும் சுயநலமற்ற தியாகிகள்; நீங்களோ, பிள்ளைகளைப் பற்றிக் கவலைப்படாமல், பெத்துப் போட்டு, அத்து விடும் ரகம்; அதனால், நீங்கள் பேசாதீர்கள்...' என்பேன்.

இப்படி விட்டுக் கொடுக்காமல் பேசினாலும், நம் நாட்டில் தற்போது நிகழ்ந்து கொண்டிருக்கும் சமூக நிலை என்ன?

வாயைக் கட்டி, வயிற்றைக்கட்டி வாழ்ந்து, எல்லாவற்றையும் பிள்ளைகளுக்கு கொட்டிக் கொடுத்து, காலமெல்லாம் துன்பப்படுகின்றனர் சில பெற்றோர்!
சிலர் பிள்ளைகளுக்காக, தேவைக்கு மேல் சொத்து சேர்த்து வைக்கின்றனர். இவர்கள் சேர்த்து வைப்பது சொத்தை அல்ல, 'எனக்கு என்ன குறைச்சல்; நான் ராஜா...' என்கிற அகந்தையை!

வீட்டில் வளர்க்கப்படும் நாய், வீட்டிலிருந்து தப்பி, தெருவிற்கு வருகிற போது, அது வாகனங்களில் அடிபட்டுச் சாகிறது. தெருவில் வாழ்கிற நாயோ, வாகன நெரிசல்களினுாடே அழகுறக் கடந்து செல்கிறது.

கூவத்தின் கரையில் வாழும் குழந்தை, கொழு கொழுவென இருக்க, 'மினரல் வாட்டர்' குடிக்கும் பெரிய மனுஷன் வீட்டுக் குழந்தையோ, வைரஸ் காய்ச்சலில் படுத்து விடுகிறது.

பழக்கப்பட பழக்கப்பட உடம்பும், மனதும் எதையும் தாங்கிக் கொள்ளத் தயாராகி விடுகின்றன. ஆனால், நாம்தான் நம் வாரிசுகளுக்கு இதற்கு வாயிலைத் திறந்து விட மறுக்கிறோம்.

ஆம்! வாழ்க்கைத் துன்பங்களுக்கு பழக்கப்படாதபடி, நம் பிள்ளைகளை நாம் அடை காத்தே வளர்த்து விட்டோம்.

'கையை கெட்டியாப் பிடிச்சுக்கோ...' என்று சொல்லி, சாலையை கடக்க கூட, கற்றுக் தராத நாம், வாழ்க்கைப் பாதையைக் கடக்க, பிள்ளைகளுக்கு எப்போது கற்றுத் தரப் போகிறோம்!

நல்ல கல்வி மற்றும் சொத்து சேர்த்து வைத்தால் போதும்; அதுதான் பிள்ளைகளுக்கு நாம் செய்ய வேண்டிய கடமை என்ற முடிவுக்கு வந்த பெற்றோர், அவை மட்டுமே வாழ்வின் தலையாய அம்சங்களாகி விடாது என்பதை தற்போது கண்கூடாக காண்கின்றனர்; சிலரோ கண்களையே மூடி விடுகின்றனர்.

பல பிள்ளைகளுக்கு பண்பாகப் பேசவோ, பழகவோ தெரியவில்லை; நல்ல குணநலன்கள் இதயத்தில் படியவில்லை; எல்லாம் அனாவசியம்; எதிலும் அலட்சியம்!

வீட்டு வாசல் மணிச் சத்தம் கேட்டாலே ஓடிப் போய் தங்கள் அறைக் கதவை சாத்திக் கொள்கின்றனர். அறைக்குள் விழித்திருக்கின்றனர் என, தெரிந்து விடக் கூடாது என்பதற்காக, கத்துகிற தொலைக்காட்சியின் ஒலியைக் குறைத்து, தலையணைக்குள் முகம் புதைத்துக் கொள்கின்றனர்.

பெரியவர்களை மதிக்கத் தெரியாததுடன், அவர்களைப் பார்த்து, 'ஹாய்...' என்று ஆடு, மாடு ஓட்டுகின்றனர். எவருக்கும் உறவினர்கள் மேல் பாசமோ, சிநேகமோ இல்லை; நண்பர்களே உலகம் என்று வாழ்கின்றனர்; கணினியின் திரையில் முகத்தைப் பதித்துக் கொள்கின்றனர். உலகிலேயே இவர்களுக்கு பிடித்த ஒரே கருவி, மொபைல் போன்; உயிரற்ற மொபைல் போனின் மீது உள்ள பாசம், உறவினர்கள் மீது இல்லை.

'இந்தப் பொண்ணை பையனை என்னவாய் வளர்த்திருக்கின்றனர்! பிள்ளைன்னா இது பிள்ளை!' என்கிற பாராட்டுச் சான்றிதழே, பிள்ளைகளுக்கு நாம் சேர்த்து வைக்கும் உண்மையான சொத்து!

இப்போது கூட ஒன்றும் குடிமுழுகிப் போய் விடவில்லை...

'வளர்ந்துட்டாங்க; இனிமேல் நாம சொல்லியா கேக்கப் போகுதுங்க?' என்ற அவநம்பிக்கை தேவையில்லை. கோரிக்கைகளை அவர்கள் நீட்டும் போதெல்லாம், பண்பு எனும் நிபந்தனைகளை, பதிலுக்கு நீட்டுங்கள்!
சிறுவயதில் கன்னங்களை அழுத்தமாகப் பிடித்து, வாயில் விளக்கெண்ணெய் ஊற்றி விட்டது போன்று இன்று, அன்பால் ஒரு பிடிபிடித்து, மாற்றப் பார்க்கலாம்.

இதைவிட பெரிய சொத்து ஒன்றும் நாம் தர வேண்டியுள்ளது. அது, நமக்குக் கெட்ட பெயர் இல்லாத வாழ்க்கையை, நாம் வாழ்ந்து காட்டி, அவர்களுக்கு, நம்மால் ஏதும் தலைக்குனிவு வந்து விடாதபடி பார்த்துக் கொள்வது!

Read more: http://www.penmai.com/forums/parenting/101040-real-asset-our-children.html#ixzz596FrfMD7

அழும் குழந்தைகளை சிரிக்கவைக்க அந்தக்கால ஆலோசனைகள்!

‘`குழந்தை நடுசாமத்துல கண்விழிச்சு `வீல் வீல்’னு அழுதுகிட்டே இருக்கான்... அவனோட அழுகைக்குக் காரணம் என்னனு கண்டுபிடிக்க முடியல டாக்டர்!'’
- இந்தக் காலத்து இளம்தாய்மார்கள் அநேகம் பேர் குழந்தைகள் நல மருத்துவர்களிடம் இப்படிப் புலம்புவதைப் பார்த்திருக்கிறோம். அந்த மருத்துவரும் அவருக்குத் தெரிந்த வரையில் வைத்தியப் புலனாய்வு செய்து அழுகையை நிறுத்த முயற்சிப்பார்.

சரி... மருத்துவ வசதி குறைந்த அந்தக் காலத்தில் பச்சிளம்குழந்தைகள் இதுபோல திடீரென அழும்போது... ஏன், எதற்கு அழுகிறது என்று எப்படிக் கண்டுபிடித்தார்கள்? இதோ சொல்ல வருகிறார், திருப்பூர் மாவட்டம், காங்கேயம் பகுதியைச் சேர்ந்த மூதாட்டி நல்லம்மாள்.
‘‘மாமன் அடிச்சானோ மல்லிகைப்பூ செண்டாலே...
அத்தை அடிச்சாளோ அமுதூட்டும் கையாலே...
யார் அடிச்சார் நீ அழவே...
அடிச்சாரை சொல்லியழு..!’’
- தனது இரண்டு வயது கொள்ளுப்பேத்தியை மடியில் கிடத்தி தாலாட்டுப் பாடிக்கொண்டே நம்மிடம் பேசினார் நல்லம்மாள்...
‘‘எனக்கு 70 வயசுங்க. பேரன், பேத்தி, கொள்ளுப்பேத்தினு எடுத்தாச்சுங்க.  பச்சைப் புள்ளைங்க அழுதா, ‘எனக்கு தூக்கம் வந்துருச்சு’னு சொல்லுதுனு அர்த்தம். தொட்டில்ல போட்டு மெதுவா தாலாட்டுப் பாடி தூங்க வைப்போமுங்க. அதுக்கும் தூங்காம அடம் பிடிச்சு அழுதா, அப்போ தூக்கத்தைத் தவிர அதுக்கு வேற ஏதோ பிரச்னைனு தெரிஞ்சுக்குவோம்ங்க.

வயித்து வலி எடுத்தாலும் குழந்தைங்க ஓயாம அழுமுங்க. ரெண்டு வயசு வரையுள்ள கொழந்தைங்கள, ‘வௌக்கெண்ணெய் குழந்தை’னு கிராமத்துல சொல்ற அளவுக்கு, வௌக்கெண்ணெய்னு சொல்லப்படுற ஆமணக்கு எண்ணெய், கொழந்தைக்குப் பலவிதங்கள்ல பயன்படும்ங்க. ஓயாம அழும் கொழந்தையை காலு மேல மல்லாக்கப் படுக்க வெச்சு, மூக்கை பிடிச்சபடி, வௌக்கெண்ணயில ரெண்டு சங்கு வாயில ஊத்தி விடுவோம்ங்க. வயிறு கட்டியிருந்தா, அது இளக்கம் கொடுத்து வலி நின்னு போகும்ங்க. அப்புறம் கொழந்த சிரிச்சுக்கிட்டே, அம்மாவைப் கூப்பிடும். தாய்ப்பால் கொடுத்ததும் வயிறு நிறைஞ்சு, நிம்மதியா தூங்கிடும்ங்க.
வெயில் காலங்கள்ல புழுக்கம் அதிகம் இருந்தா, கொழந்தைங்களுக்குச் சிறுநீர்ச்சூடு (நீர்க்கடுப்பு) பிடிச்சிக்கும்ங்க. அதைப் போக்க தொப்புள்ல தேங்காய் எண்ணெய சில சொட்டுக்கள் வெக்கணும். கொஞ்ச நேரத்துல சிறுநீர் போகும். அப்படீன்னா, சூடு பிடிச்சதுதான் அதுக்குப் பிரச்னைனு அர்த்தம். அழுகையும் நின்னுடும்.
தொட்டில்ல புள்ளையைப் போட்டுட்டு கவனிக்காம போயிட்டா, கொழந்த தலையை நீட்டிப் பார்க்க முயற்சிக்கும்போது, தலைகீழா தொங்கிக் கிடக்கலாம்ங்க. அதனால சில சமயம் குடல் இறக்கம் ஏற்படலாம். இதனாலயும் கொழந்த விடாம அழலாம். இதுக்கும் விளக்கெண்ணெய்தான் வைத்தியம். கொழந்த வயித்துல சில சொட்டு விளக்கெண்ணெய் விட்டு, லேசா வலது வட்டமா சில முறையும், இடது வட்டமா சில முறையும் நீவினா குடல் இறக்கம் பழைய நிலைக்குத் திரும்பிடும்; அழுகையும் நின்னுடும்.

தரையில படுக்க வைக்கும்போது சில சமயம் கொழந்தையோட காதுக்குள்ள சின்ன எறும்பு இல்ல பூச்சி ஏதாசும் போயிடும்ங்க. இதனாலயும் கொழந்தை அழலாம். மிதமா சூடு செஞ்சு ஆறவெச்ச (தேங்காய்) எண்ணெய் சில சொட்டு அது காதுல விட்டு, சட்டுனு திருப்பி ஒருக்களிச்சி படுக்க வெச்சா, காதுக்குள்ள போன எறும்பு வெளிய வந்துடும்.
விசேஷ வீடுகளுக்கு குழந்தைகளை தூக்கிட்டுப் போனா, நலக்கம் (தொற்று) ஏற்பட்டு அழுதுகிட்டே இருக்கும்ங்க. கண் இமைகள் குத்தி, நாக்கை நீட்டி அழும்ங்கிறது இதோட அறிகுறி. இதைப் போக்க, ஒரே ஒரு மிளகை மட்டும் பொடிச்சு வெச்சுக்கிட்டு, ரெண்டு, மூணு வேளைக்குத் தாய்ப்பால்ல கலந்து சங்குல ஊத்திவிட்டா, நலக்கம் நீங்கிடும்.
இதையெல்லாம்விட, கொழந்தைக்குத் தாய்ப்பால் கொடுக்காம புட்டிப்பால் கொடுக்குறது, பசி, அஜீரணம், தொற்றுனு அதை பல விதத்துலயும் அழ வைக்கலாம்ங்க. அதனால, பெத்த கொழந்தைக்குப் பால் கொடுங்க பொண்ணுங்களா!’’ என்று முடித்த நல்லம்மாள்,
‘‘அத்தை அடிச்சாரோ அரளிப்பூ செண்டாலே... இல்லை
மாமன் அடிச்சாரோ மயிலிறகு துண்டாலே..!’’ - மறுபடியும் தாலாட்டைத் தொடங்கினார்!

கோவிந்த் பழனிச்சாமி  படம்: ரமேஷ் கந்தசாமி

கதை பேசுதல் - விழியன்

கதை பேசுதல் - விழியன்
குழந்தைகளுக்கு கதை சொல்லு கதை சொல்லு என்கின்றோம். நாம் குழந்தைகளுக்கு கதை சொல்கிறோம். அது என்ன கதையாகவும் இருக்கலாம், ஆனால் அந்தக் கதை குழந்தைகளிடம் என்ன செய்துவிடும், என்ன கொடுத்துவிடும்? கதையின் முடிவில் நாம் கூறும் நீதி போதனை அல்லது கருத்து தான் குழந்தைகளின் மனதில் தங்கும், அதற்கு நேரடியாகவே கருத்தினை மட்டும் கூறிவிட்டு போய்விடலாமே, நேர விரையம் தானே எனலாம். குழந்தைகளுக்கு அந்த கருத்து மட்டும் செல்கிறது என்ற எண்ணம் முற்றிலும் தவறானது.

காகம் வடை திருடிய கதையினைக் கேட்டு வளராத குழந்தைகளே இருக்க முடியாது. எத்தனை தலைமுறையினர் இந்தக் கதையினை கேட்டு வளர்ந்தனர் என்ற வரலாறு நம்மிடையே இல்லை. பல்வேறு விதமாக இந்த கதை கூறப்படுகின்றது, ஆனால் சாரம் ஒன்று தான்.
“ஒரு ஊரில் ஒரு பாட்டி இருந்தாங்க. ஒரு நாள் அவங்க வடை சுட்டாங்க. அங்க வந்த காக்கா, பாட்டியை ஏமாற்றி ஒரு வடையை எடுத்துகிட்டு போயிடுச்சு. வாயில வடையோட ஒரு மரத்துமேல உட்காந்துச்சு. அந்த பக்கமா வந்த நரி காக்காவை பாடச்சொல்லி கேட்டுச்சாம். இந்த தந்திரம் தெரியாத காக்கா ‘கா..கா..கா’ன்னு கரைய, வாயில இருந்த வடை கீழே விழுந்துச்சாம். அந்த வடையை லபக்குன்னு பிடிச்சிகிட்டு நரி ஓடிபோயிடுச்சாம்”
இது வேறு வேறு சின்ன சின்ன மாற்றங்களுடன் ஒவ்வொரு பகுதிக்கு ஏற்ப‌ தன் மொழியில் வட்டார வழக்குகளுக்கு ஏற்ப சொல்லப்படுவதுண்டு. காக்கா வடையை வாயில் வைத்து பாடியதாகவும், கீழே விழுந்த வடையை பாட்டி பிடிப்பதாகவும், நரியை விரட்டி வடையை பாட்டி கைபற்றுவதாகவும், மேலும் சிலபல பிற்சேர்க்கையுடன் கதை சொல்லப்படுகின்றது. பொரியவர்களாகிய நாம் என்ன நினைக்கிறோம்? கதையின் நீதி “ஏமாற்றினால் ஏமாறுவாய்”. ஆனால் கதை அதனை மட்டும் கடத்தவில்லை.
பாட்டியானவள் குழந்தைகளுக்கு மிகவும் பிரியமானவள். காகமும் குழந்தையை சந்திக்கும் முதல் பறவை. மனிதர்களுக்கு அடுத்தபடியாக அனேகமாக சந்திக்கும் முதல் உயிரினம் காகமே. காகம் காட்டி சோறு ஊட்டாத தாயே இருக்க முடியாது. இப்ப மாறி இருக்கலாம். இரண்டு கதாபாத்திரங்களும் மிக எளிதாக மனதினில் கொண்டுவந்துவிடுவார்கள். பிரியமான பாட்டி எப்போதும் பேரன் பேத்திகளுக்கு பலகாரம் செய்வாள். பாட்டியும் வடை சுடுகின்றாள். ஆக, காட்சிகளை மிக எளிதினில் விரிந்துவிடும்.
எந்த விஷயமும் குழந்தைகளிடம் படங்களாகவே நினைவில் பதிவாகும். நம் விவரிப்புகளை அவர்கள் மனதில் காட்சிகளாக
மாற்றிவிடுவார்கள். இது தான் கதையின் முக்கிய சிறப்பம்சம். ‘பாட்டி வடை சுட்டாள்” என்ற வாக்கியத்தை பாட்டி என்ற இடத்தில் மிகவும் பிடித்த பாட்டியின் முகத்தை பொருத்திக்கொள்வார்கள். தான் பார்த்த சமையலறையில் ஒன்றினில் பாட்டி வடை சுடுவதாகவோ, தாழ்வாரத்தில் அமர்ந்து சுடுவதாகவோ, வாசலில் அடுப்பு வைத்து சுடுவதாகவோ அவரவர் வயதிற்கு ஏற்றார் போல, அனுபவங்களுக்கு ஏற்றார் போல கற்பனை செய்வார்கள். வயதிற்கு ஏற்ப‌ அந்த காட்சியின் விவரங்கள் அதிகரிக்கும். வடை சுடும் பாத்திரத்தின் அளவு, எவ்வளவு பெரிய வடை, பாட்டியின் ஆடை, பாட்டியின் வயது, கேஸிலா, அடுப்பிலா, ஸ்டவ்விலா என்ற விவரங்கள் மாறுபடும்.
இப்படியாக காட்சிக்கு காட்சி அவர்களின் கற்பனையை செழிக்க வைக்கும். காகம் வடையை எடுக்கும் காட்சி, வடையை காகம் வைத்திருக்கும் காட்சி, மரத்தில் அமர்ந்திருக்கும் காட்சி, வடை கீழே விழ நரி பிடிக்கும் காட்சி என பல காட்சிகள் இந்த சின்ன கதையின் மூலமே கிடைக்கும். முக்கியமாக ஒரு காட்சிக்கும் அடுத்த காட்சிக்கும் இடையே நடப்பவைகளை தன் கற்பனைக்கு ஏற்றவாறு குழந்தைகள் நிரப்பிக்கொள்வார்கள். இதுவும் அவர்களின் கற்பனைவளத்தினை அதிகரிக்கும்.
இந்த கற்பனைவளமும் திறனும் தான் உலகின் எல்லா கண்டுபிடிப்புகளுக்கும் ஆதாரம். அடிநாதம். இந்தியாவில் நடைபெறும் ஒரு ஆப்பரேஷனை அமெரிக்காவில் இருந்து கண்கானித்து ஆலோசனை வழங்க இன்று முடியும். நேரடி காட்சிகள் நேரடி ஆலோசனைகள் சாத்தியம். இதனை என்றோ யாரோ கற்பனை செய்துபார்த்திருக்க வேண்டும், தன் சிறுமுயற்சிகளுடன் கற்பனையை அடுத்த தலைமுறைக்கு கடத்தி இருக்க வேண்டும். இன்று இது சர்வசாதாரண நிகழ்வாகிவிட்டது. கற்பனைத்திறம் பிரச்சனைகளை பல்வேறு கோணங்களில் இருந்து நேக்கும் திறனையும் வளர்ப்பதாக மனோதத்துவ நிபுணர்கள் கூறுகின்றனர். இந்த திறன்கள் வளர கதைகள் உதவுகின்றது.
இவை மட்மல்ல, பொறுமையாக காதுகொடுத்து கேட்க, பேச, உரையாடல்கள் நிகழ்த்த, வரலாறுகளை தெரிந்துகொள்ள, இன்னும் ஏராளமான உலக ஞானம் பெற...இன்னும் இன்னும் என்னென்னவோ..
- விழியன்
(https://www.facebook.com/umanathselvan?hc_ref=ARRpCDHY5Q_D_bxZ2T-trULGa770iMStscMreUtvsfe1CmaPJxKImEcQtBAVUBQ-wgk)

இதெல்லாம் செய்தால் டாப் ஸ்கோர் எடுக்கலாம்! சென்ற ஆண்டின் முதல் மாணவி தரும் டிப்ஸ்!

10 மற்றும் 12-ம் வகுப்பு பொதுத் தேர்வு தேதிகள் அறிவிக்கப்பட்டுவிட்டன. காலையில் அலாரம் வைத்து எழுந்து படிப்பது தொடங்கி, மாணவர்களின் வழக்கமான நடவடிக்கைகள் மாறத் தொடங்கியிருக்கும். நாட்கள் நெருங்க, நெருங்க பயம் தொற்றிக்கொள்வது இயல்புதான். ஆனால், அவசியமற்ற அந்த பயத்தை ஒதுக்கித்தள்ளி, தேர்வை நம்பிக்கையுடன் எழுதுவதோடு, டாப் ஸ்கோர் எடுக்கவும் ஆலோசனைகள் தருகிறார் ஆர்த்தி.

ஆர்த்தி யார் என்று தெரியும்தானே?! சென்ற ஆண்டு 12-ம் வகுப்புப் பொதுத்தேர்வில் மாநிலத்திலேயே முதல் இடம் பிடித்த மாணவி. தற்போது சென்னை மருத்துவக் கல்லூரியில் முதல் வருடம் மருத்துவம் படித்துவருகிறார்.

''தேர்வை எதிர்கொள்ளவிருக்கும் மாணவர்களுக்கு முதலில் வாழ்த்துகள். தேர்வுக்கு இன்னும் முழுதாக மூன்று மாதங்கள் இருக்கின்றன. அதனால் பதட்டமோ, பயமோ வேண்டாம்.  நான் சென்ற ஆண்டில் படித்தபோது கடைப்பிடித்த பழக்கங்கள் சிலவற்றை பகிர்ந்துகொள்கிறேன்.
* இப்போது, அதிகாலையில் எழுந்து படிப்பதோடு இரவில் அதிகநேரமும் படிக்கலாம். ஆனால் தேர்வு நெருங்கும்போது, (15 நாட்களுக்கு முன்பிருந்து) இரவு அதிகநேரம் கண் விழித்துப் படிக்காதீர்கள். அப்படிச் செய்தால், பகலில் உடல் சோர்வாகி, தேர்வு எழுதுவதில் சிக்கல் ஏற்படலாம்.

* உடலை ஆரோக்கியமாக வைத்திருப்பதும் தேர்வுக்கு தயாராவதில் முக்கியமான அம்சம். உங்களுக்கு எவ்வளவு பிடித்தமான உணவு என்றாலும், உடலுக்கு ஒவ்வாமை தரும் என்றால் அதைத் தவிர்த்துவிடுங்கள்.

* பொதுவாக, 'விடைகளை எழுதிப் பாருங்கள்' என யோசனை சொல்வார்கள். என்னைப் பொறுத்தவரை எழுதிப் பார்க்கும் நேரத்தில், அதிக வினாக்களுக்கான விடைகளைப் படித்துவிடலாம் என்பேன். ஏனெனில், பல ரிவிஷன் தேர்வுகளில் பதில்களை எழுதிக்கொண்டிருப்போம். அதனால் அதையே திரும்பச் செய்ய வேண்டியதில்லை. வேண்டுமானால், ரிவிஷன் தேர்வு விடைத்தாளில் நாம் செய்த தவறுகளை கவனத்தில் கொண்டு, மீண்டும் அதேபோல வராமல் பார்த்துக்கொள்ளலாம்.

* ஆசிரியர்களின் உதவியைப் பெற எந்தத் தயக்கமும் கொள்ளாதீர்கள். சிலருக்கு எந்தப் பகுதியிலிருந்து படிக்கத் தொடங்குவது என்பதில் குழப்பம் இருக்கும். பாடத்தின் சில பகுதிகள் புரியாதவர்களும் இருப்பார்கள். அவர்களுக்கு ஆசிரியரின் வழிகாட்டல் அவசியம்.
* பொதுத்தேர்வின்போது, இரண்டு பேனாக்கள் வைத்திருப்பது தொடங்கி, என்னவெல்லாம் செய்ய திட்டமிட்டிருப்பீர்களோ அதை ரிவிஷன் தேர்வுகளிலிருந்தே செய்யத் தொடங்குங்கள்.

* தேர்வு அறைக்குள் செல்லும் நிமிடம் வரை படிப்பதால் தேவையற்ற பதட்டமே வரும். அதற்கு முந்தைய 15 நிமிடங்களுக்கு புத்தகங்களை மூடி வைத்துவிட்டு, அமைதியான மனதுடன், தேர்வை எதிர்கொள்ளத் தயாராகுங்கள்.

* ஒரு மதிப்பெண் வினாக்களைத் தனி கவனம் எடுத்து படியுங்கள். அதில் அதிக குழப்பமே, நான்கு ஆப்ஷனில் ஏதோ இரண்டு சரியான விடைகள் போல நமக்குத் தோன்றுவதுதான். அதனால் முதலில் அந்தக் கேள்வியை மட்டும் படியுங்கள். அதற்கான பதிலை உங்களின் நினைவிலிருந்து தேடி, கண்டுபிடியுங்கள். பிறகு, ஆப்ஷன்களைப் இப்படிச் செய்யும்போது குழப்பங்கள் பெருமளவு தீர்ந்துவிடும்.
* பெரிய வினாக்களை தேர்வு செய்யும்போது 'பிராப்ளம்' சால்வ் செய்யும் விதமான வினாக்களைத் தேர்தெடுக்கலாம். ஏனெனில் எல்லாம் எழுதி முடித்த பிறகு, சரியான முறையில் சால்வ் பண்ணியிருக்கிறோமா என்று நாமே செக் பண்ண முடியும்.

* சில வினாக்களுக்கான விடைகள் படிக்கும்போதே சிரமமாக இருக்கும். அவற்றை உங்கள் நண்பர்களோடு சேர்ந்து படிக்கலாம், விவாதிக்கலாம். அப்போது, அவர்கள் சொல்வது, அவற்றைப் புரிந்து படிப்பதற்கு உதவியாக இருக்கும்.
* தேர்வு நேரம் முடிவடைவதற்கு சில நிமிடங்களுக்கு முன்பே நாம் அனைத்து விடைகளையும் எழுதி முடித்திருக்க  வேண்டும். சென்ற ஆண்டு, இயற்பியல் தேர்வு எழுதி முடிக்க நேரம் போதவில்லை. அதனால் சற்று பதற்றமாகி விட்டேன். அதுபோல உங்களுக்கும் நேராதிருக்க, ரிவிஷன் தேர்விலேயே குறிப்பிட்ட நேரத்துக்குள் பரிட்சையை முடிக்கும் பழக்கத்தை கற்றுக்கொள்ளுங்கள்.

* தேர்வு எழுதி முடித்தவுடனே, சிலர் விடைத்தாளை அழகாக்கும் விதத்தில் பார்டர் வரைய  ஆரம்பித்துவிடுவார்கள். அது தவறில்லை. ஆனால் அதற்கு முன்பு, வினா எண்களைச் சரியாக எழுதியிருக்கிறோமா, விடைகளில் ஏதேனும் தவறுகள் இருக்கின்றனவா என்பதை செக் பண்ண வேண்டும். அவற்றைச் செய்தபின்னும் நேரம் இருந்தால், அதை அழகுபடுத்தச் செலவிடலாம்.
அப்பறம் நண்பர்களே... இந்த ஆலோசனைகள் பொதுவானவை. ஆனால் உங்களுடைய பலம், பலவீனம் இரண்டும் ஒருவருக்கு மட்டுமே நன்றாக தெரியும். அவர், நீங்கள்தான். அதனால் பலவீனங்களை எப்படி குறைப்பது, பலத்தை இன்னும் எப்படி அதிகப்படுத்துவது என்ற வழிகள் உங்களுக்கே தெரிந்திருக்கும். அவற்றையும் இந்த ஆலோசனைகளோடு சேர்ந்து செயல்படுத்துங்கள். இந்த ஆண்டு பொதுத் தேர்வை வெற்றிக்கரமாக எழுதுங்கள். நிச்சயம் டாப் ஸ்கோர் பெறலாம்!"
https://www.vikatan.com/news/health/children-foods/75966-tips-for-public-exam.html?artfrm=related_article

தேர்வு துவங்கியாச்சு... டிவியை ஆஃப் பண்ணலாமா? சில டிப்ஸ்

தேர்வுக்காலம் துவங்கி விட்டது. சற்று வளர்ந்த பிள்ளைகள் தங்கள் பொறுப்பு உணர்ந்து படித்தாலும் 10 வயதுக்கு உட்பட்ட குழந்தைகளிடம் இருந்து தொலைக்காட்சியை அப்புறப்படுவது கொஞ்சம் கஷ்டமான வேலைதான். அதிலும் இந்த தேர்வுக்காலங்களில் மட்டும் "டிவி பார்க்காதே" என்று தடுத்தால் நம்மை விடப் பெரிய வில்லன் யாருமே அவர்களுக்கு இருக்கப்போவதில்லை. பொதுவாகக் குழந்தைகளின் டிவி பார்க்கும் நேரத்தை முறைப்படுத்த சில டிப்ஸ்கள்;

பெற்றோர் ஆகிய நீங்களும் சரி குழந்தைகளும் சரி ஒரு முக்கியச் செயலை செய்ய வேண்டும். அது அவரவருக்கான சில குறிப்பிட்ட நிகழ்ச்சிகளை மட்டும் தேர்வு செய்து கொள்வது. எடுத்துக்காட்டுக்கு நீங்கள் "தெய்வமகள்" தொடர் பார்க்கிறீர்கள் என்றால் அந்த நேரம் மட்டும் ஆன் செய்து பார்த்து விட்டு அணைத்து விடுவது. குழந்தைகளுக்குப் பிடித்த ஏதோவொரு கார்ட்டூனை மட்டும் பார்த்து விட்டு அணைத்து விடுவது. இப்படிச் செய்யப் பழகவேண்டும். தொடர்ந்து தொலைக்காட்சியை ஓடவிட்டுக்கொண்டிருப்பது அறவே கூடாது. அது உளவியலாகவே குழந்தைகளின் கற்கும் திறனைப் பாதிக்கும்.
சில விஷயங்களில் குழந்தைகளிடம் கண்டிப்பாகத்தான் இருக்கவேண்டும். கண்டிப்பாக ஹோம் ஒர்க்கை முடித்த பின்னரே டிவி பார்க்க அனுமதிக்க வேண்டும்.அந்த அனுமதியும் குறிப்பிட்ட நேரத்திற்கு உரியதாக இருக்க வேண்டும். முடிந்தவரை படிப்புக்குப் பின்னர் உங்கள் கண்காணிப்பில் விளையாட அனுமதிப்பது சிறந்தது.
டிவி என்பதைப் பொழுதுபோக்குக்கான ஒன்று என்பதை மெல்ல மாற்ற முயலுங்கள். புதிர் விளையாட்டு, விடுகதை, கதைகள் எனத் தொடர்ந்து குழந்தைகளுடன் நீங்கள்  இருக்கும் வகையில் பார்த்துக்கொள்ளுங்கள். உண்மையில் இதைத் தொடர்ந்து செய்தால் ஓய்வு கிடைத்தால் டிவி ரிமோட்டை தேடும் பழக்கம் வெகுவாக குறையும்.

உணவு சாப்பிடும் போது கண்டிப்பாக டிவியை அணைத்து வையுங்கள். அந்தப்பழக்கம் உங்களிடம் இருந்தாலும் உடனே கைவிடுங்கள். கடந்த 30 ஆண்டுகளாக நடைபெற்ற ஆய்வில் டிவி பார்த்துக்கொண்டே உணவு உண்ணும் குழந்தைகளை விட, டிவி பார்க்காமல்  உண்ணும் குழந்தைகளிடம் டிவி மோகம் மிகவும் குறைவு எனத் தெரியவந்துள்ளது.
முடிந்த அளவு டிவியை அணைக்கும் போது ரிமோட்டை அதன் அருகிலேயே வைக்கவேண்டாம். தேடி எடுக்கும் வேலையைச் செய்யப்பிடிக்காமல் வேறு பொழுதுபோக்குகளை குழந்தைகள் தேடுவார்கள்.
ஹோம் ஒர்க்கை முடித்தால் டிவி பார்க்கலாம். நல்ல மதிப்பெண் வாங்கினால் நிறைய நேரம் டிவி பார்க்க அனுமதி கிடைக்கும் என்றெல்லாம் டிவியை ஒரு பரிசுப்பொருளாக மாற்றாதீர்கள். அவர்களின் கவனமெல்லாம் அதை நோக்கியே இருக்கும்.
டிவி பார்த்துக்கொண்டிருக்கும் குழந்தைகள் கையில் நொறுக்கு தீனியை கொடுப்பது அவர்களை அதற்கு அடிமையாக்கும் முக்கியமான செயல். முடிந்த அளவு அதைத் தவிர்க்க வேண்டும். அவர்களுக்கு பிடித்தமான நிகழ்ச்சிகளின் போது அளவு தெரியாமல் உண்பதால், ஒபிஸிட்டி குழந்தைகள் உருவாகும் முக்கிய காரணமாக இதைச்சொல்கிறனர்.
இந்தியக் குடும்பங்களின் முக்கியத் தவறாக சொல்லப்படுவது குழந்தைகளின் கூச்சலையும், குறுப்புத்தனத்தையும் கட்டுப்படுத்தும் செயலாக நாள் முழுவதும் டிவியை ஓட விடுவதைச் சொல்கிறார்கள். மற்ற அனைத்தையும் விட இதுதான் முக்கியமான ஒன்று. எனவே தேர்வு நேரங்களில் மட்டும் டிவியை நிறுத்தாது பொதுவாகவே அளவான முறையில் பார்க்க வாய்ப்பளிப்பது குழந்தைகளின் படிப்புக்கு நல்லது.

உங்கள் குழந்தைகள் தேர்வு எழுதப் போகிறார்களா? இந்த 10 விஷயங்கள் அவசியம் பெற்றோரே

இன்றைய குழந்தைகளின் எக்ஸாம் ஃபீவர், பெற்றோரையும் சேர்த்தே தொற்றிக்கொள்கிறது. 'படி படி' எனப் பெற்றோர் படுத்துவதால், குழந்தைகள் அதிகளவில் மன உளைச்சலுக்கு ஆளாகின்றனர். தேர்வு நேரத்தைக் குழந்தைகள் டென்ஷன் இல்லாமல் கடக்க, பெற்றோர் இந்த 10 விஷயங்களில் கவனம் செலுத்த வேண்டும்.

1. குழந்தைகளின் கல்வியாண்டு தொடங்கியதிலிருந்து பலவித டேர்ம் தேர்வுகள் நடக்கிறது. எப்போது எந்தத் தேர்வு வர உள்ளது என்பதை முன்கூட்டியே தெரிந்துகொள்ளுங்கள். ஒவ்வொரு தேர்வும் எந்த மாதங்களில் நடக்கும் என்பதைப் பட்டியலிட்டு, பார்வையில் படும் இடத்தில் மாட்டிவைக்கலாம். மனம் தானாக தேர்வுக்குத் தயாராகிவிடும்.
2. பள்ளியில் உங்கள் குழந்தைகளின் மனதில் எந்த அளவுக்கு ஸ்ட்ரெஸ் ஏற்றி அனுப்புகின்றனர் என்பதைப் புரிந்துகொள்ளுங்கள். இந்த அழுத்தங்களில் இருந்து விடுபடும் வாய்ப்புகள் அவர்களுக்கு அளிக்கப்படுவது அவசியம். வீட்டுச் சூழல் அவர்களுக்கு மகிழ்ச்சி அளிக்க வேண்டும். பதற்றத்தை அவர்கள் மனதில் ஏற்றி பயப்படுத்துவதைத் தவிர்க்கவும்.
3. தேர்வுக்குத் தயாராகும் குழந்தையின் குட்டி தம்பி அல்லது குட்டி தங்கையின் குறும்பும் விளையாட்டும் படிக்கும் குழந்தையைப் பாதித்துவிடாமல் பார்த்துக்கொள்ளவும்.
4. படித்ததை நினைவில் நிறுத்தும் வழிமுறைகளைக் குழந்தைகளுக்கு கற்றுக்கொடுக்கவும். உங்கள் குழந்தைப் பார்த்துப் படிப்பது, கேட்டுப் படிப்பது, எழுதிப் பார்த்துப் படிப்பது இவற்றில் எதில் பலமா இருக்கிறார் என்பதைத் தெரிந்துகொள்ளுங்கள். அந்த வழியில் அவர்களை வழிநடத்துங்கள். எந்த நேரத்தில் எதைப் படிப்பது என்பதற்கான நேரத் திட்டமிடலுக்கு ஒத்துழைப்பு கொடுங்கள். பழைய கேள்வித்தாள்களை ரிவிஷன் செய்வதும் எழுதப்போகும் தேர்வுக்கு உதவியாக இருக்கும்.
5. படிப்பதற்கு என்று வீட்டில் தனியாக இடம் ஒதுக்கவும். அங்கே வேறு எந்தத் தொந்தரவும் இல்லாமல் பார்த்துக்கொள்ளவும்.
6. தேர்வில் நல்ல மதிப்பெண் பெற்றால், அதற்கான பரிசு வீட்டில் கிடைக்கும் என்ற இனிய நம்பிக்கையை ஏற்படுத்துங்கள். அடிக்கடி சொல்லி உற்சாகப்படுத்துங்கள். தேர்வுக்குப் படிப்பது, பரிசுக்கான பயணமாக அவர்களை உற்சாகமாகச் செயல்படவைக்கும்.
7. குழந்தைகளின் ஆரோக்கியம் முக்கியம். குழந்தைகளுக்குப் பிடித்த உணவு வகைகளை சமைத்துக் கொடுப்பதில் தயக்கம் வேண்டாம். காய்கள், கீரை வகைகளும் சேர்த்து உணவை சத்துமிக்கதாக மாற்றுங்கள். நோய் எதிர்ப்பு சக்தி அளிக்கும் உணவுகள் அவசியம். அன்பு கலந்த ஆரோக்கியம் உங்கள் குழந்தையின் உடலையும் மனதையும் வலிமைப்படுத்தும்.

8. மூளையைச் சுறுசுறுப்பாக வைத்திருப்பதில் பழங்கள் பெரும்பங்கு வகிக்கின்றன. நொறுக்குத்தீனியாக பாக்கெட் உணவுகளைத் தவிர்க்கவும். சுண்டல் வகைகள், வீட்டிலேயே செய்த முறுக்கு, வெஜ் சூப் எனச் சுவையாகச் செய்துகொடுத்து குழந்தைகளை உற்சாகப்படுத்துங்கள்.
9. என்னதான் விழுந்து விழுந்து படித்தாலும், குழந்தைகளின் கவனம் ஒரு விஷயத்தில் குறிப்பிட்ட நிமிடங்கள் மட்டுமே இருக்கும். தொடர்ந்து பல மணி நேரம் படிக்கவைக்காமல், குறிப்பிட்ட இடைவெளி கொடுக்கவும். உடற்பயிற்சியும் போதிய தூக்கமும் மூளையைச் சுறுசுறுப்பாக்கும். அதற்குச் சரியாகப் பழக்கப்படுத்தவும்.
10. தேர்வு வரப்போகிறது என்பதற்காக, எல்லாவற்றையும் நிறுத்தி, கடுமையாக நடந்துகொள்வது சரியல்ல. கொஞ்சம் சினிமா, விளையாட்டு, ஃப்ரெண்ட்ஸ் அரட்டை, அவுட்டிங் என ரிலாக்ஸ் செய்துகொள்ள அனுமதிக்கவும்.

குழந்தைகள் படிக்கும் வீடுகளில் பெற்றோர் இவற்றை நடைமுறைப்படுத்தினால், தேர்வு பயம் என்ற பேச்சுக்கே இடமிருக்காது.
Thanks to Ananda Vikatan
https://www.vikatan.com/news/miscellaneous/100514-these-ten-things-will-help-your-kids-do-better-in-exams.html?artfrm=related_article

குழந்தைகள் கண்ணாடி அணியும் சூழல் ஏன் வந்தது?

சமீபகாலமாக பல குழந்தைகள் கண்ணாடி அணியும் சூழலை காண்கிறோம்.
முன்பெல்லாம் அதிகமாக கண்மருத்துவர்களிடம் போனதில்லை, இப்போது விழிப்புணர்வு அதிகரித்துவிட்டது என காரணம் சொல்லபட்டாலும் அமெரிக்கா, ஐரோப்பாவிலும் குழந்தைகள் கண்ணாடி அணியும் விகிதம் அதிகரித்தே வருகிறது. அங்கே இதுபோன்ற காரணம் சொல்ல முடியாதே?
இதற்கு முக்கிய காரணமாக இப்போது சொல்லபடுவது குழந்தைகள் அதிகநேரம் வீட்டுக்கு வெளியே செலவு செய்து விளையாடாத்து என்பதே. பல பள்ளிகளும், வீடுகளும் குளிரூட்டபட்டவையாக ஆனபின் அறைகதவுகள், சன்னல்கள் மூடபட்டு பகலிலும் டியூப்லைட் வெளிச்சத்தில் வாழும் சூழல் உருவாகிவிட்டது.
அறைகளில் உள்ல வெளிச்சம் கண்பார்வைக்கு போதுமானது அல்ல. என்னதான் பிரகாசமான அறையாக இருப்பினும் அது சூரியவெளிச்சத்துக்கு ஈடானது அல்ல. கண்ணிமை தன் அளவை அதிகரித்து தான் நம் அறைவெளிச்சத்தில் நாம் படிக்க உதவுகிறது. ஆனால் இதுவே ஆண்டுக்கணக்கில் தொடர்கையில் கண்ணிமைகள் சைஸே நீளமாகி கிட்டபார்வை வந்துவிடுகிறது.
இது தொடர்பாக நடந்த ஆய்வுகளில் வாரம் 14 மணிநேரம் இயற்கையான சூரிய வெளிச்சத்தில் வெளியே விளையாடும் குழந்தைகள் தம் பெற்றோர் இருவரும் கண்னாடி அணிபவர்களாக இருந்தும் அந்த மரபணு சிக்கலையும் தாண்டி கண்பார்வை நல்லபடி உள்ளவர்களாக இருப்பதாக தெரிவிக்கிறது
ஆக தினம் 2 மணிநேரமாவது குழந்தைகள் இயற்கையான வெளிச்சத்தில் வெளியே விளையாடுவது முக்கியம்.
நான் சிறுவனாக இருந்தகாலம் வீட்டுக்குள் இருந்ததை விட வெளியே இருந்த காலம்தான் மிகுதி. இப்போது நிலைமை அப்படியே தலைகீழ்.பட்டம், பம்பரம், கிரிக்கட்,பாண்டி, கபடி எல்லாம் போய் பவுலிங், ஆங்க்ரி பேர்ட்ஸ் என மாறிவிட்டது
.
இன்னொரு டிரெண்ட் என்னவெனில் வனக்குளியல் என்பது. தினம் 15 நிமிடமாவது வெளியே வந்து எலெக்ட்ரானிக்ஸ் இல்லாமல் மரங்கள், காடுகள், பூங்காக்களின் பசுமையில் ஆழ்ந்து நிற்பது என்பது. தூக்கம் வராமல் தவிக்கும் பலருக்கும் இந்த 15 நிமிட வனக்குளியலே ஆழ்ந்த உறக்கத்தை வரவழைக்கிறதாம். அது மிக சிறந்த மன அழுத்த கட்டுபாட்டு கருவி என சொல்லி ஜப்பானில் கம்பனிகளே பணிநேரத்தில் தொழிலாளிகளை பூங்காக்கள், சோலைகளுக்கு அழைத்து சென்று வனக்குளியலில் ஈடுபடுத்துகின்றன. அந்த சமயம் அவர்கள் எலெக்ட்ரானிக்ஸ் எடுத்து வர அனுமதிக்கபடுவதில்லை. கண்கள் முழுக்க பசுமையான மரங்களை பார்க்கும் வண்ணம் அமைதியாக நடை அல்லது சும்மா மரத்தடியில் படுத்திருந்தால் கூட போதுமாம்.
நல்லவேளை...இதெல்லாம் டிரெண்ட் ஆகாததுக்கு முந்தியே நாம எல்லாம் வாழ்ந்ததே மரங்களுக்கு மத்தியில் வெளியேதான்.
அதனால் முடிந்தவரை குழந்தைகளை வெளியே கூட்டி சென்று விளையாடவிடுங்கள். வீடுகளில் மரம் வளர்க்கவும். எந்நேரமும் எலெக்ட்ரானிக்ஸில் ஆழ்ந்திருக்க விடவேன்டாம். நாங்கள் குழந்தைகளுக்கு எலெக்ட்ரானிக்ஸ் வாரம் முழுக்க அனுமதிப்பதில்லை. வெள்ளி மாலை முதல் ஞாயிறு வரை மட்டுமே மாலைகளில் அனுமதிப்போம்.

நன்றி :ஆரோக்கியம் & நல்வாழ்வு

(https://www.facebook.com/groups/tamilhealth/permalink/702447733279042/)

ஆரோக்கியமான பொழுதுபோக்கு

• காலை எட்டுமணிக்கு கையில் 10 கிலோ பாடபுத்தகங்களை கொடுத்து பஸ்ஸீல் ஏற்றி அனுப்பினால் மாலை 4 மணி வரை ஒரே வகுப்பில் அமர்ந்து படித்து, நடுவே 10 நிமிடம் ஒண்ணுக்கு போக பிரேக் விட்டு, 30 நிமிடம் லஞ்சு டைம் விட்டு, மாலை வீடு வந்து ஹோம் ஒர்க், டியூஷன் எல்லாம் முடிப்பதுதான் கல்விமுறையா?
• ஐந்து, ஆறு பாடபுத்தகங்களை ஒரு ஆண்டு முழுக்க உட்கார்ந்து படிப்பது தான் கற்பதன் அடையாளமா? அவை முக்கியம்தான். ஆனால் அதைமட்டுமே படிப்பதால் வேறு எது, எதை எல்லாம் இழக்கிறோம்?
• நாம் படித்த காலத்தில் கவனித்திருப்போம். நல்ல படிக்கும் மாணவர்கள் பற்றிய ஸ்டிரியோடைப்பை. எங்கேயும் வெளியே வரமாட்டார்கள், ஸ்போர்ட்ஸில் ஈடுபாடு இருக்காது, உலக அறிவு கிடையாது என...அதே கடைசி பெஞ்ச் மாணவர்கள் பற்றிய ஸ்டிரியோடைப் நல்லா பேச்சுதிறன் உண்டு, வாழ்க்கையை ஜாலியாக எஞ்சாய் செய்வார்கள், ஸ்போர்ட்ஸில் ஆக்டிவாக இருப்பார்கள், உடல்வலுவுடன் இருப்பார்கள் என.

• பிரச்சனை கடைசிபெஞ்ச் மாணவர்களிடம் இல்லை. அவர்களின் சுபாவம், இயல்புக்கு ஏற்ற கல்விமுறையை அவர்களுக்கு அளிக்க நாம் தவறிவிட்டோம். நம் கல்விமுறை முழுக்க மனப்பாடம், உட்கார்ந்து ரொம்ப நேரம் படிப்பது, டியூஷன் வைத்துக்கொள்வது எனவே அமைந்துள்ளது.
• அமெரிக்க பள்ளிகளில் ஸ்கவுட், வாலண்டியர், ஸ்போர்ட்ஸ் ஆகியவற்றுக்கு மிகுந்த முக்கியத்துவம் அளிக்கப்டுகிறது. ஸ்கவுட் என சொல்லி வெளியூர்களுக்கு கேம்பிங் செல்கிறார்கள். சமைக்க, டென்ட் கட்ட, நெருப்பு மூட்ட என சர்வைவல் திறமைகளில் பயிற்சிகள் அளிக்கபடுகின்ரன. ஸ்போர்ட்ஸில் பரிசு வாங்கினால் காலேஜ் அட்மிஷனுக்கு தனியாக பாயிண்டுகள் உண்டு. 
• உள்ளூர் லைப்ரரி, வீடற்றோருக்கு உனவளிக்கும் ஃபுட் பேன்க் மாதிரி இடங்களில் வாலண்டியராக பணிபுரிந்து, சர்ட்டிபிகெட் வாங்கி அதையும் காலேஜ் அட்மிஷனுக்கு பயன்படுத்துகிரார்கள். பல பள்ளி மாணவர்கள் ஆபிரிக்கா, தென்னமெரிக்கா எல்லாம் போய் தன்னார்வலராக பணிபுரிந்து பாயின்டுகளை சேர்த்துகிரார்கள்.
• இப்படி எல்லாம் வெறுமனே படிப்பு, படிப்பு என மனப்பாடம் செய்யவைத்துதான் நம்மில் பலரது குழந்தைப்பருவமே அழிந்துவிட்டது. அப்படி மனப்பாடம் செய்தது எதாவது இன்று நமக்கு பயந்தருகிறதா என்றால் இல்லை. வெளியுலகில் கற்றுக்கொண்டது மட்டுமே இன்னும் நமக்கு பயனளிக்கிறது.
• அதனால் சிஸ்டத்தை மாற்ரவேண்டும் என்பதை விட நம்மளவில் முடிந்தவரை குழந்தைகளின் சுபாவத்திற்கேற்ற கல்வியை அளிக்க முயல்வோம். அவர்களின் பொழுதுபோக்குகளை ஊக்கபடுத்துவோம். கடைசிபெஞ்ச் மாணவர்களின் திரமையை எதிலும் காட்ட இடமில்லாத சூழலில்தான் அவர்கள் ஓடும் பஸ்ஸீல் குதித்து ஏறியும், வகுப்பில் ரவுடித்தனம் செய்தும் தன் திரனை வெளிக்காட்டும் சூழல் உருவாகிறது. அதே அவர்கள் க்லைநிகழ்ச்சி, பேச்சுபோட்டி, ஸ்போர்ட்ஸ் என வருகையில் தம் திறனை எப்படி வெளிகாட்டுகிறார்கள் என்பதையும் பார்க்கவேண்டும்.
• உங்கள் குழந்தை சரிவர படிக்கவில்லை, பொழுதுபோக்குகளில் மட்டுமே ஆர்வம் காட்டுகிறது எனில் ஆரோக்கியமான பொழுதுபோக்குகளில் அதை ஈடுபடுத்துங்கள். விளையாடுவதை ஓட்டுமொத்தமாக தடைசெய்வது, அதன் வளர்ச்சியையே பாதித்துவிடும். 
• தலைமைபண்பு, ஸ்ட்ராடஜி உள்ளிட்ட பல திறமைகளை நாம் வளர்த்துக்கொள்வதே விளையாட்டுக்களில் தான். இருக்கும் கல்விமுறைக்கு ஏற்ப படிப்பையும் கைவிட்டுவிடாமல், ஆரோக்கியமான பொழுதுபோக்கு ஒன்றை அவர்களுக்கு உருவாக்கி கொடுத்தால் அவர்களும் வாழ்வில் ஜொலிப்பார்கள்.

(Thanks to Neander Selvan 
https://www.facebook.com/groups/tamilhealth/permalink/721871074670041/ )

பெற்றோருக்கு 20 விஷயங்கள்!

பெற்றோருக்கு 20 விஷயங்கள்!

இந்திய அரசு சார்பில் பள்ளிகளில் உடல் ரீதியிலான தண்டனைகளை தடைசெய்ய சட்டம் எதுவும் கொண்டுவரப்படவில்லை. இருப்பினும், பல்வேறு மாநிலங்கள், இவ்வகையான தண்டனைகளை சட்டங்கள் மற்றும் கொள்கைகள் மூலமாகத் தடை செய்திருக்கின்றன.

க்ருஷ்னி கோவிந்த்

மத்திய அரசு இப்போது குழந்தைகள் வன்கொடுமைக்கு உள்ளாக்கப்படுவதைத் தடுக்க ஒரு சட்டத்தை உருவாக்கிக் கொண்டிருக்கிறது. உடல் ரீதியாகத் தண்டனை கொடுப்பது குழந்தைக்கு எதிராக இழைக்கப்படும் குற்றமாகக் கருதப்படும். இந்தச் சட்டம் அதிகாரப்பூர்வமாக அமலுக்கு வரும் வரை இம்மாதிரியான செயல்களை தடுக்க எந்தச் சட்டங்கள் இருக்கின்றனவோ, அவை பயன்படுத்தப்படும்.

தமிழகத்தில் உடல் ரீதியிலான தண்டனைக்கு தடை உண்டு. ‘திருத்துவதற்காக’ என்று மனதளவில் அல்லது உடலளவில் வலி ஏற்படும் அளவுக்குத் தண்டனைகளை தருவது தடை செய்யப்பட்டுள்ளது. கோவாவில் குழந்தைகள் சட்டம் 2003ன்படி உடல் ரீதியான தண்டனைகள் தடை செய்யப்பட்டுள்ளன. மேற்கு வங்காளத்தில் பள்ளிகளில் குழந்தைகளைக் குச்சியால் அடிப்பது சட்ட விரோதமானது. ஆந்திராவில் உடல்ரீதியிலான தண்டனை பற்றிய பல நிபந்தனைகள், கட்டுப்பாடுகள் விதிக்கப்பட்டுள்ளன. எல்லா கல்வி நிலையங்களிலும் உடல் ரீதியிலான தண்டனை தடை செய்யப்பட்டுள்ளது. இதை மீறுபவர்கள் மீது இந்தியக் குற்றவியல் சட்டத்தின்படி நடவடிக்கை எடுக்கப்படும். இது போன்று டில்லி, சண்டிகர், இமாச்சலப்பிரதேசமும் உடல் ரீதியான தண்டனையை தடை செய்துள்ளது.

சட்டம் இயற்றி குற்றவாளிகளை தண்டிப்பது ஒரு புறம், ஒரு பெற்றோராக, ஆசிரியராக நமக்கு சில கடமைகள் உள்ளன. அதையும் விவாதிப்போம்.குழந்தைகளுக்கு பெற்றோரை அடுத்து மிக முக்கியமானவர்கள் அவர்களுடைய ஆசிரியர்கள். ‘எங்க மிஸ் தந்தாங்க’, ‘எங்க மிஸ் ஸ்டார் போட்டாங்க’ என்று கண்கள் விரிய முகமெங்கும் புன்னகை பூரிக்க அவர்கள் சொல்வதை நாம் ரசித்து இருக்கலாம். இது ஆசிரியர்களுக்கு குழந்தைகள் தரும் சிறப்பு மட்டுமல்ல... பொறுப்பும் கூட.

ஆசிரியர் பொய் சொல்ல மாட்டார், முழு நம்பிக்கைக்கு உரியவர், மரியாதையுடன் அணுகக் கூடியவர், நட்பானவர் என்று எப்படி வேண்டுமானாலும் இருக்கலாம். ஆசிரியர் ஒரு நம்பகத்தன்மையுடன் குழந்தைகளுடன் பழகவேண்டியது மிக அவசியம். பாதிக்கப்பட்ட குழந்தைகளை வேறுபாடாக நடத்தாமலும், தைரியம் கூறியும் செயல்பட வேண்டும். சட்டங்கள், ஊடகங்களின் பயன்பாடு பற்றியும் அவசியம் அறிந்திருக்க வேண்டும்.

ஒரு குழந்தையை மனரீதியாக சந்தோஷப்படுத்துவது ஆசிரியர்களால் மட்டுமே முடியும். வீட்டில் ஒருவர் இருவராக இருக்கும் குழந்தைகள், பள்ளியில் 50 பேரில் ஒருவராக இருக்கும்போது இந்த மனரீதியான ஊக்கமும் மகிழ்ச்சியும் மிகவும் இன்றியமையாதது. சமீபத்தில் பால்ய விவாகம் செய்ய வைக்க இருந்த 5 மாணவிகளை ஆசிரியர் காப்பாற்றிய செய்தியை அறிந்திருப்போம். இதுபோன்ற அடிப்படை சட்ட அறிவு ஆசிரியருக்கு மிகவும் தேவை.

பெற்றோருக்கு மீண்டும் ஒரு முறை நினைவூட்டலாம்...

1. அடுத்தவரிடம் எப்படி பழக வேண்டும் என்று ஒரு வரையறை மிக அவசியம். அது பெரியவர்களானாலும் வளர்ந்த குழந்தையானாலும் அவர்களிடம் எப்படி பழக வேண்டும், என்ன எல்லை என்பதை குடும்ப சூழ்நிலை பொறுத்து நீங்களே தெளிவாக எடுத்துரைக்க வேண்டும்.

2. குழந்தைகளுக்கு விரும்பத்தகாத சூழ்நிலை, வேண்டாத நிகழ்வுகள் நடக்கும் இடங்களில் இருந்து எப்படி உடனே வெளியேறுவது என்பதை கற்பிக்க வேண்டும்.

3. பயப்படும்படியான சூழலோ, பாதுகாப்பாக உணராத போது உங்களிடம் பேச நேர்ந்தால், அவர்களின் நிலையை உணர்த்த ஒரு பாஸ்வேர்ட் வைத்துக்கொள்ளலாம்.

4. பாடி பவுண்டரிஸ் எனப்படும் உடலின் பிரத்ேயக பகுதிகளை கற்றுக்கொடுங்கள். உடலில் ரகசியம் என்று எதுவும் இல்லை. குறிச்சொற்கள் இன்றி நேரடியான சொற்கள் மூலமே எல்லாவற்றையும் கற்றுத்தர வேண்டும்.

5. அன்னியர்அல்லது நண்பர்கள், உறவினர்களே ஆனாலும், அவர்களின் உடையையோ, உடலையோ தொட்டுப் பேசுவதையோ, தொடுவதையோ தவிர்த்தல் வேண்டும்.

6. யாராக இருந்தாலும் குழந்தைகளின் தனிப்பட்ட உறுப்புகளை படம் எடுக்க அனுமதிக்கக் கூடாது.

7. குழந்தைகளின் நம்பிக்கைக்கு உரியவராக பெற்றோர் வேண்டும். எந்த ஒரு விஷயத்தையும் உங்களிடம் சொல்லலாம், சொன்னால் எந்த பின்விளைவும் அவர்களை காயப்படுத்தும் விதமாக இருக்காது என்ற நம்பிக்கை அவர்களிடம் வர வேண்டும்

8. வீட்டிலோ, வெளியிடத்திலோ, நண்பர்களையோ, உறவினர்களையோ கட்டிப்பிடிப்பது, உடன் வாகனங்களில் பயணிப்பது போன்ற விஷயங்களில் கட்டாயப்படுத்தக் கூடாது.

9. உடலின் பாகங்களையும் உடல் மீது அவர்களுக்கு இருக்கும் உரிமையையும் தெளிவாக அடிக்கடி எடுத்துரைக்க வேண்டும்.

10. உடல் சுத்தம், பர்சனல் ஹைஜீன் பற்றி எந்த தயக்கமும் இல்லாமல் கற்றுத்தர வேண்டும்.

11. குழந்தைகளை அடுத்தவர்களுடன் ஒப்பீடு செய்வது நாம் செய்யும் பெரிய தவறு. அவர்களின் சிறிய தவறுகளுக்கும் பெரிதாக தண்டிப்பதும், ரியாக்ட் செய்வதும் தேவையற்றது.

12. புதிய விஷயங்கள் செய்யவும் முயற்சிக்கவும் அவர்களைத் தூண்ட வேண்டும். எப்போதும் ஏதேனும் கற்றுக் கொண்டிருப்பது அவர்களின் மனச்சோர்வை நீக்கவும், மன அழுத்தத்தை குறைக்கவும் சிறந்த வழிமுறை.

13. தொலைக்காட்சி நிகழ்ச்சிகள், விளையாட்டுப் போட்டிகள், நடனப்போட்டிகளில் நீங்கள் பார்த்திருக்கலாம். தோற்ற குழந்தைகளை விட அவர்களின் பெற்றோர் கதறியழுவதை. இது மிக மிக தவறான முன்னுதாரணம்.

14. தோற்பதும் வாழ்க்கையின் ஒரு அங்கம். தோற்கட்டும்... மீண்டும் எழுந்து முயற்சிக்கட்டும். அதிக முயற்சியும், கடின உழைப்பினால் கிடைக்கும் வெற்றியுமே அதிகமாக மகிழ்விக்கும் என்பதை அவர்களுக்கு உணர்த்தாமல் கூட சேர்ந்து அல்லது அவர்களை விட பெரிதாக அழுது ஆர்ப்பாட்டம் செய்து அடுத்தவர்களை கவர்வதில் எந்த வெற்றியும் இல்லை.

15. குழந்தைகள் அவர்களுக்கு பிடித்தமானதை / விருப்ப தேர்வை அறிய உதவுங்கள், பாட்டு கற்க ஆவலா, சேர்த்து விடுங்கள். பிடித்தால் தொடரட்டும் அல்லது விட்டுவிடலாம். மாதாமாதம் பணம் கட்டுவதால் அவர்கள் அதை கற்றே தீரவேண்டும் என்று கட்டாயமில்லை. பிடித்தது கூடிவருவதும், பிடிக்காததில் இருந்து விலகிவிடுதலும் பின்வரும் பிரச்னைகளை குறைக்கும்.

16. அவர்களின் லட்சியத்தை அடைய, லட்சியம் என்னவென்று கண்டுகொள்ள உதவுங்கள், பெற்றோராக நாம் இருப்பதே இதெல்லாம் செய்யத்தானே!

17. எப்போதாவது தவறு செய்யவும் அனுமதியுங்கள். விமர்சனத்தை முன்வையுங்கள். அவர்களின் நண்பர்களின் விமர்சனத்தையும் கேட்க வையுங்கள். வெட்கமோ, குற்ற உணர்வோ வந்து போவதே நல்லது.

18. அவர்களை நம்மைத் தவிர யார் கொண்டாடுவார்கள்? சின்ன விஷயத்துக்கும் கூட உங்கள் சக்திக்கு தகுந்து அவர்களை ஊக்கப்படுத்துங்கள், அது பணமாக, பொருளாக இருக்க வேண்டும் என்பதில்லை. உங்கள் அன்பான பேச்சாகக் கூட இருக்கலாம். ஒரு சின்ன தட்டிக் கொடுத்தல், ஒரு சின்ன கடிதம் போன்றவைகூட பெரிய ஊக்கமளிக்கும்.

19. உங்களுக்கு அவர்கள் மேல் இருக்கும் அக்கறையை அவர்களுக்கு உணர்த்தவேண்டியதும், குடும்பமே அவர்களுக்காக இருப்பதை உணர வைப்பதும் அவசியம்.

20. பள்ளி தவிர்த்த வெளியுலகுக்கு தேவையானவற்றையும் கற்றுக் கொடுக்க வேண்டும். ஒரு பேட்டியோ, சந்திப்போ நடந்தால் பதறாமல் இருப்பதும் அவசியம் தான்.

உலகில் பிறந்த அனைத்து உயிரினமும் தன் வாழ்வை அழகாக ரசனையாக வாழ உரிமை படைத்தவை. அவர்களில் குழந்தைகள் இன்னும் சிறப்புச் சலுகைகள் கொண்டவர்கள். ஏதோ சில பாதகர்களால் அவர்களின் குழந்தைமை அழியவும், வாழ்நாள் முழுதும் கூட்டுக்குள் முடங்கவும் தேவையில்லை. ‘பாதகம் செய்பவரை கண்டால் பயங்கொள்ளலாகாது பாப்பா, மோதி மிதித்துவிடு... அவர்கள் முகத்தில் உமிழ்ந்துவிடு’ என்று அந்த நாட்களில் பாரதி கூறிய அறிவுரை இன்று மட்டுமல்ல... இனி எப்போதும் குழந்தைகளுக்கு நாம் கற்றுத்தரவேண்டிய முக்கிய பாடம்!

குழந்தைகளின் நம்பிக்கைக்கு உரியவராக பெற்றோர் இருக்க வேண்டும். எந்த ஒரு விஷயத்தையும் உங்களிடம் சொல்லலாம், சொன்னால் எந்த பின்விளைவும் அவர்களை காயப்படுத்தும் விதமாக இருக்காது என்ற நம்பிக்கை அவர்களிடம் வர வேண்டும்

Read more: http://www.penmai.com/forums/parenting/107977-20.html#ixzz58UzTd9R2

குழந்தைகளுக்கு எந்த வயதில் ஒழுக்கத்தை கற்று கொடுக்கலாம்(Disipline)

குழந்தைகளுக்கு எந்த வயதில் ஒழுக்கத்தை கற்று கொடுக்கலாம்



குழந்தையின் வாழ்க்கையில் ஒருவயது முடிந்தவுடன் ஒழுக்கத்தை கற்றுக் கொள்வது தொடங்குகிறது. முதலில் பெற்றோரின் கட்டுப்பாடுகளின் மூலமும் பின்னர் தன் சொந்த அறிவின் மூலமும் குழந்தைகள் ஒழுக்கம் என்றால் என்ன என்பதை தெரிந்து கொள்கிறார்கள். சொந்த அறிவின் மூலம் ஒழுக்கம் என்றால் என்ன என்பதை குழந்தைகள் தெரிந்து கொள்ளும் முன்பே, பெற்றோர்கள் கட்டுப்பாடுகள் மூலம் பலவற்றை கற்றுக் கொடுத்து விடுகிறார்கள்.

குழந்தைகளின் ஒழுக்க நடத்தைகளில் 90 சதவீதம் இவ்வாறே கற்றுக் கொள்ளப்படுகிறது. இக்காரணத்தால் இரண்டு வயது வரையிலான குழந்தைகளின் நடத்தை ஒழுக்கங்களை உருவாக்கும் பெற்றோர் நல்ல நடத்தைகளை ஊக்குவிக்க வேண்டும். வார்த்தைகளால் பாராட்டுதல், திண்பண்டங்களை பரிசாக அளித்தல், விளையாட்டுப் பொருட்களை வாங்கிக் கொடுத்தல் போன்றவற்றின் மூலம் ஒழுக்கமான நடத்தைகளை ஊக்குவிக்கலாம்.

விரும்பத்தகாத நடத்தைகளை ஒதுக்கும் விதமாக முகம் சுளித்தல், முகத்தை திருப்பிக் கொள்ளுதல், பாராட்டு வார்த்தைகளை கூறாமல் இருத்தல் ஆகியவற்றைக் கடைபிடிக்கலாம். எந்த காரணத்தைக் கொண்டும் குழந்தைகள் ஒழுக்கம் தவறி நடந்தார்கள் என்பதற்காக அடித்தல், சூடு வைத்தல், கிள்ளி வைத்தல் போன்ற தண்டனைகளை அளிக்கக் கூடாது. தண்டனைகள் ஒருபோதும் கெட்ட பழக்கங்களை குறைத்து நல்ல பழக்கங்களை அதிகரிப்பதில்லை என்பதே உளவியல் ஆய்வுகளின் கண்டுபிடிப்பு.

பெற்றோர் ஒரு நடத்தை தவறானது என்று குழந்தைக்கு சொல்லிக் கொடுத்துவிட்டால், அதற்குப்பின் எல்லா சமயங்களிலும் அது தவறானதே என்பதில் உறுதியாக இருக்க வேண்டும். ஒழுக்கம் பற்றி பெற்றோர் தாம் சொன்ன கருத்தை எப்போதும் உறுதியாக கடைபிடிப்பது அவசியம்.

நல்ல பழக்க வழக்கங்களை கற்றுக் கொள்வதற்கு பெற்றோர் குழந்தைகளுக்குச் செய்யும் உதவி, குழந்தை நல்ல பழக்கங்களை கடைபிடிக்கும்போது அதைப் பாராட்டுதல், கெட்ட பழக்கங்களை குழந்தை வெளிக்காட்டும் போது அவற்றை ஆதரிக்காத முகபாவம், எது நல்லது-எது கெட்டது என்பதில் பெற்றோர் தொடர்ந்து உறுதியாக இருப்பது ஆகியவை குழந்தைகளுக்கு ஒழுக்கத்தைக் கற்று கொடுப்பதன் அடிப்படை விதிகள்.

இரண்டு வயது வரையிலான குழந்தைகள் அவர்களைப் பாராட்டிப் பேசுவதை புரிந்துகொள்ளும் திறனைப் பெற்றிருக்க மாட்டார்கள் என பல பெற்றோர்கள் நினைத்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள். அதனால் குழந்தைகளைப் பாராட்டிப் பேசுவதை பெற்றோர் தவிர்த்து விடுகிறார்கள். பாராட்டிப் பேசுவதை புரிந்து கொள்ளாவிட்டாலும், பெற்றோரின் முகத்தில் ஏற்படும் நல்ல முகபாவங்களைக் கொண்டு அம்மா, அப்பா பாராட்டுகிறார்களா அல்லது திட்டுகிறார்களா என்பதை குழந்தைகள் புரிந்து கொள்ளும்.

எந்தெந்த நடத்தைகளுக்கு பெற்றோரின் முகபாவம் மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறதோ அந்நடத்தைகளை குழந்தை திரும்பத்திரும்ப வெளிக்காட்டும். பெற்றோரின் முகம் சுணக்கமடையும் நடத்தைகளை குழந்தை கைவிட்டு விடும். ஆறு மாதத்திலேயே இது தொடங்கி விடுகிறது. ஆதலால், பெரியோர்களைப் பாராட்டுவது போலவே குழந்தைகளையும் பாராட்டிப் பேசுவது ஒழுக்க நடத்தையை கற்றுக் கொள்ள உதவும்.

இரண்டு வயதிலிருந்து ஆறு வயதுக்குள்ளான குழந்தைகள் நல்ல பழக்கங்களை பெற்றோரின் அறிவுறுத்தலுக்காக கடைபிடிக்கத் தொடங்குவர். அவர்களின் அறிவு வளர்ச்சி முழுமை பெறாத இக்கால கட்டத்தில் எதற்காக ஒரு பழக்கத்தைக் கடைபிடிக்க வேண்டும் என்ற கேள்வி அவர்களின் மனதில் தோன்றுவதில்லை. காரணம் தெரியாமலேயே நல்ல பழக்கங்களை கடைபிடிக்கும் வயது இது. ஒரு நல்ல நடத்தையால் என்ன நன்மை என்பதை குழந்தைகளுக்கு பெற்றோர் இச்சமயத்தில் சொல்லி கொடுத்தால் அந்நடத்தை அவர்களின் ஆளுமையில் வேறூன்றி ஆயுட்காலம் முழுமைக்கும் நிலைத்து நிற்கும்.

பள்ளிக்குச் செல்லும் வயதுக்கு முன் குழந்தைகளிடம் சிறுசிறு பிரச்சனைகள் தோன்றலாம். சொன்னபடி கேட்காமல் சொல்வதற்கு எதிராக நடப்பது பொதுவான ஒன்று. அவ்வாறு நடக்கும் போது பெற்றோரின் அதிகப்படியான கவனம் கிடைப்பது, அறியாமை, பொறுப்பான வேலை எதுவும் இல்லாமை ஆகியவையே குழந்தைகள் அப்படி நடப்பதற்குக் காரணம்.

இதனைப் புரிந்து கொள்ளாமல் கடுமையாக அடித்தல் போன்ற தண்டனைகள் குழந்தைகளை கெட்டவர்களாகவும் பெரும்கோபம் கொண்டவர்களாகவும் உருவாக்கிவிடும். சில குழந்தைகள் சிறிய தவறுக்கு இவ்வளவு பெரிய தண்டனை எதற்கு? பெற்றோர் எச்சரித்திருந்தால் அதுவே போதுமே என்று நினைப்பதும் உண்டு.

ஆறு வயதிற்கு மேற்பட்ட பதிமூன்று வயதிற்குப்பட்ட சில குழந்தைகள் அதிக அடாவடித்தனம் செய்வதும் சாதாரணமானதே. பள்ளியின் விதிமுறைகளை மீறி ஆசிரியர்களின் கோபத்துக்கு ஆளாவது அதிக குழந்தைகளிடம் தற்போது காணப்படுகிறது. பள்ளியின் மீது குழந்தைப் பருவத்தில் இருந்த பயம் குறைந்து போவதும், பள்ளி வாழ்க்கை அலுப்பைத் தருவதாக இருப்பதுவுமே இதற்குக் காரணம்.

நாளாக நாளாக இக்குழந்தைகள் தானாகவே சரியாகிவிடுவர். அதற்குள் பெற்றோர் பெரிய பிரச்சனையை உண்டாக்கி பெற்றோர்-குழந்தை உறவு பாதிக்கும் நிலைக்குப் போய்விடும். பெற்றோர் குழந்தைகளின் மனநிலையைப் புரிந்து கொண்டு அதற்கேற்ப பொறுமை காப்பது நன்று. குழந்தைப் பருவத்தில் சில கெட்ட பழக்கங்கள் இருந்தாலும் கூட பெற்றோர் பொறுமையுடன் இருப்பது வாலிப பருவத்தில் அவர்கள் தங்கள் சொந்த அறிவின் துணைகொண்டு ஒழுக்கமானவர்களாக வளர உதவும்.

Read more: http://www.penmai.com/forums/parenting/122068-a.html#ixzz58UycqnJo

உங்கள் செல்லக் குழந்தையின் கோபத்தை சமாளிக்க வழிகள்(Tips on dealing with angry children)

உங்கள் செல்லக் குழந்தைகளின் கோபம் சமாளிக்கும் வழிமுறைகளை கீழே விரிவாக பார்க்கலாம்.



குழந்தைகளை கையாளுவது அவ்வளவு சுலபமான விஷயமல்ல. அவர்களை சரியாகக் கையாண்டால் ஒரு நல்ல பெற்றோருக்கு எடுத்துக்காட்டாகத் திகழலாம். இதோ குழந்தைகள் கோபம் கொள்ளும்போது அவர்களை எப்படி கையாள்வது என்பதை பார்ப்போம்.

குழந்தைகள் கோபம் கொண்டு அழும்போதோ அல்லது ஏதாவது பொருட்களை தூக்கி உடைக்கும்போதோ, பதிலுக்கு நாம் அவர்கள் மேல் கோபம் கொள்ள கூடாது. அந்த நேரங்களில் அமைதி காப்பது வேண்டாத விளைவுகளைத் தடுப்பதுடன், குழப்பங்களையும் குறைக்கும். உங்கள் அமைதியான நிலை, கோபத்தில் இருக்கும் உங்கள் குழந்தையை அமைதிப்படுத்தும். குழந்தைகள் அமைதியடைந்தவுடன் அவர்களுடன் நேரத்தைச் செலவிடுங்கள்.

குழந்தைகள் கோபத்தின் உச்சிக்கு செல்லும்போது பதிலுக்கு நீங்களும் கோபத்தின் உச்சிக்கு சென்று அவர்களை அடிக்க கூடாது. அவ்வாறு உடல் ரீதியான துன்புறுத்தல்களை மேற்கொண்டால், பின்னர் குழந்தைகளை அமைதிப்படுத்தும் உங்கள் முயற்சியில் நீங்கள் நம்பிக்கையிழக்க வேண்டியிருக்கும். கலவரம் புகுந்து கொண்டு அமைதி என்பது பெற முடியாத ஒன்றாக ஆகிவிடும். உடல் ரீதியான உணர்வு வெளிப்பாடுகள் உங்கள் குழந்தையின் உணர்வுகளைத் தூண்டும் விதமாக அமைந்து, உங்கள் எதிர்ப்பார்ப்பிற்கு நேர்மாறாக அவர்கள் செயல்பட வழிவகுக்கும்.

அவ்வாறு கோபம் கொள்வது எந்த விதத்திலும் நிலைமையை சரிசெய்யவோ அல்லது அமைதியை ஏற்படுத்தவோ உதவாது என்பதால், இந்த வழிமுறை பயனற்றுவிடுகிறது.

கோபத்திற்குப் பிறகு அமைதி திரும்பியவுடன், நடந்தவற்றைக் குறித்துப் பேசுவது மிகவும் முக்கியம். குழந்தையை அரவணைத்துப் பேசுவதன் மூலம் அந்தக் குழந்தை தான் கவனிக்கப்படுவதை உணர்கிறது. கோபத்தின் போது உணர்வுகளை வெளிக்காட்ட உள்ள பல்வேறு வழிமுறைகள் குறித்து குழந்தைக்கு அறிவுறுத்துவது ஒரு சிறப்பான தொடக்கமாக அமையும்.

நீங்கள் கோபத்தை எப்படி சமாளிப்பீர்கள் என்று காண்பியுங்கள். மற்றவர்களை பார்த்து தெரிந்து கொள்வதில் குழந்தைகள் கில்லாடிகள். இதனால் தான் பெற்றோர் தங்கள் குழந்தைகளுக்கு கோபத்தை சமாளிப்பது எப்படி என்பதைக் காண்பிப்பது அவசியமாகிறது. உங்களை வெறுப்படையச் செய்யும் விஷயங்களைக் குறித்துப் பேசுங்கள்.

நீங்கள் அதை எப்படிச் சமாளிப்பீர்கள் என்பதை எந்த வித ஆர்ப்பாட்டமும் இன்றி அவர்களுக்குக் காட்டுங்கள். குழந்தை தேவையான போது உங்களை அரவணைக்க ஊக்கப்படுத்துங்கள்.

Read more: http://www.penmai.com/forums/parenting/120852-tips-dealing-angry-children-298-a.html#ixzz58Uxp54IJ